qırmızı
plastmas qabda kərə yağı, holland pendiri, lay-lay nazik
doğranıb odda qızdırılmış qara çörək düzülmüşdü. Rumiyyə:
—Oqtay zəng eləmişdi, — dedi. — Səni istəyirdi.
Fuad ağzındakı loxmanı çeynəyə-çeynəyə:
—Hansı Oqtay? — dedi.
—Muradov Oqtay.
—Nə deyirdi?
—Nə bilim, dedim yatmısan, yarım saatdan sonra zəng
eləsin. İndi zəng vurar, yəqin. Görəsən nə işi düşüb.
—Nə bildin işi düşüb?
—İşi düşməsə obaşdan niyə zəng vurur.
Məsələ tək Oqtayda deyildi, adamların əksəriyyətinin əksər
hərəkətlərində, sözlərində, hətta adicə diqqət əlamətlərində
belə, Rumiyyə, həmişə bir təmənna görürdü. Bu cəhətdən
Rumiyyə, əlbəttə atasının qızı idi. İnsan münasibətləri yalnız
müəyyən təmənna-asılılıq zəminində qurulur — bu, Şövqünün
də möhkəm əqidəsi idi.
Telefon zəng çaldı.
Rumiyyə:
—Buyur, — dedi, — adın çək, qulağın bur.
—Bəli. Eşidirəm.
—Fuad?
—Mənəm.
—Salam, Oqtaydır.
407
—Xoş gördük, Oqtay!
—Səninlə bir balaca işim var. Görüşə bilərik?
—Bu günlər yaman məşğulam, Oqtay. Gəlsənə bir həftədən
sonra zəngləşək.
—Yox, Fuad, vacib işdir. Hökmən bu gün görüşməliyik.
—Nə təcili məsələdir ki belə?
—Fuad Salahlıyla əlaqədardır.
Fuad başını qaşıdı.
—Yaxşı. Onda gəl belə danışaq, bir saatdan sonra mənə işə
zəng elə. İş telefonum var ki səndə... Görüm necə eləyirəm,
bəlkə arada bir vaxt tapdım. Canımçün heç macalım yoxdur...
—Bilirəm, Fuad, amma bu elə işdir ki... Bilirsən də, Salahlı...
—Yaxşı, zəng vurarsan, bir şey fikirləşərik. Di salamat qal!..
Dəstəyi asdı. Deyəsən, Oqtay incidi. İncidisə çox nahaq
yerə...
Bəlkə Oqtay elə zənn edir ki, Fuad özünü baha satır, dartır
özünü, ya qudurub-eləyib bəlkə... Bir dəfə zarafata salıb "Day
sən bizləri bəyənməzsən, sən yüksək dairələrdə oturubdurursanU,
— demişdiU. — Səfehqulu. Fuad, elə axmaq deyil
ki, qudursun ya özün dartsın.
Məsələ ondadır ki, Oqtayla Fuad başqa-başqa ritmlərdə
yaşayırlar. Ritm uyğunsuzluğu — bax, iş bundadır. İnsanlar
arasında ən çox anlaşılmazlıq yaradan, hətta ailədə belə ən