dəyəcəyəm.
Sonra da tədbirimiz var. Gec gələcəm...
Rumiyyə heç nə demədi.
—Salam, Qasım, uşaqları apardın?
—Salam, Fuad qədəş, bəs necə?
Maşının arxa tərəfində oturdu.
—İdarəyə.
Qasımdan nə isə soruşmalıydı, amma nə? Heç cür yadına
sala bilmirdi. Yəqin nədirsə, o qədər də əhəmiyyətli şey deyil.
Əhəmiyyətli olsaydı yadında saxlardı, ya da yazıb qeyd edərdi
bir yerə. Amma hər halda nə idisə, elə şey idi ki, soruşmalıydı,
409
kərək soruşaydı — bu, dəqiq yadındadır. Nə? Bəlkə Qasımın
özü yadına saldı.
—Nə var, nə yox, a Qasım?
Qasım:
—Sağlığınız, — dedi və susdu. Maşın Nərimanov
prospektindən İnşaatçılar prospektinə buruldu. Üzüaşağı
getməyə başladılar. Qəribədir ki, Qasım dinib-danışmırdı.
Məəttəl qalasıdır lap. Adətən, Qasım dil-boğaza qoymazdı.
Nələrdən danışmazdı Qasım — Amerikanın xarici
siyasətindən, birinci xəlifələrin həzrət Əliyə münasibətindən,
hind kinolarından, JEK-dəki həyasız müdirin hoqqalarından,
çəkməçi Xaçikin lotereyayla motosiklet udmasından,
qonşularındakı ərzaq dükanına qəfil oblavadan, Neftçinin
kubok almaq şanslarından, Şövqünün alicənablığından,
rəhmətlik Bilqeyis bacının zəfəranlı plovundan, Fuada həsəd
çəkən paxılların gözlərinin gec-tez çıxacağından, Rumiyyənin
yorğan sırımaq üçün Qızxanım arvada ismarış göndərməsindən
və Qasımın bacısının gedib həmin arvadı Bülbülədən tapıb
gətirməsindən, Pərvizlə Ceyhunun, maşallah, allah saxlasın,
mərifətli uşaq olmalarından və Qasımın öz övladlarından, əmisi
oğlanlarından, xalası nəvələrindən, dayısı qızlarından, nə bilim
daha kimlərdən, nələrdən və ən çox da əlbət ki, Qəmbərdən.
Qəmbər Qasımın böyük qardaşı idi. Qasımgilin saysız-hesabsız
qohum-əqrabası içində yeganə oxumuş, ali təhsilli adam idi və
özü də Universitetdə laboratoriya müdiri idi... Haçansa və
hardasa Fuad da tanış olmuşdu Qəmbərlə... Qasımın isə
dilindən düşməzdi Qəmbər... Özü də onun adını həmişə Fuadın
adıyla qoşa çəkərdi, "Fuad qədəşin, Qəmbərin canıyçün...",
"Qəmbərin, Fuad qədeşin