n ölmüşünə...", "Bu çörək mənə haram
olsun, gözlərim bir də Qəmbəri, Fuad qədəşi görməsin, əgər
yalan deyirəmsə..." Qəmbər Qasımçün, hədsiz-hüdudsuz bir
iftixar mənbəyi idi. Fuad əyninə təzə bir şey geydimi, ya
evlərinə təzə bir şey aldımı, Qasım mütləq "sağlığınıza qismət
Fuad qədəş, toçnı bunun cüt ekizindən Qəmbər də alıb" —
410
deyərdi. Hərdən Qasım bədbin fikirlərə qapılıb taleyindən
şikayətlənərdi. "Deyirəm Pərvizə, bax, bala, dərslərinə yaxşı
fikir ver, oxu, böyük adam ol, atan kimi, Qəmbər kimi... yoxsa
mənim kimi bisavad kimin nəyinə gərəkdir". "Qəmbər deyir, at
bu şoferliyi, gəl otur mənim bağımda, bir az bağa-zada da
baxarsan, əyin-başın, yemək içməyin də məndən... Daha indi
mənə məvacib verməyəcək ki... qardaş qardaşdan məvacib
alar? Biabır olarıq ki, camaatın yanında. Amma deyir, bax
bağda səninçün ayrıca bir ev də tikdirim, külfətini də gətir ora,
qış-yay qal orada, həm bağa göz olarsan, həm də oranın havası
bilirsən — can dərmanıdır. Bilirəm, Fuad qədeş, Qəmbər də,
siz də imkanınız olsa bir gün bu şəhərdə qalmazsız, hayıf deyil
bağ... Amma day siz vəzifə adamlarısınız, mənə nə var ki, mən
Fuad qədəş deyiləm, Qəmbər deyiləm ki, hər dəqiqəm qızıl
qiymətinə olsun, hökumətin işi mənsiz də aşar, dəli şeytan
deyir, keç otur Qəmbərin bağında... Özünün orda yaxşı
ikimərtəbəli evi var. Görməmiş olmassız. Görməmisiniz?.. Əşi,
nə danışırsan?. Day o bağın tərifin eşitməyən yoxdur. Bir
dəsgahdır, vallahi!... Abşeronda deyir, bir akademik var, onun
bağı birincidir, Qəmbərinki ondan sonra ikinci... Yox, Şövqü
Camaloviçin bağına da söz ola bilməz! Mənim yadıma gəlir
Şövqü Camalovicgil o bağa köçdüyü il... Rumiyyə bacı lap
qundaqda idi o vaxt...
Qasım iyirmi il Şövqünün şoferi olmuşdu. Bilqeyis xanım
rəhmətə gedəndə bu boyda kişi hönkürüb zırhazır ağlayırdı.
Fuad heç vaxt Qasımın xətrinə dəyməzdi, amma çox vaxt onun
uzun-uzadı biməzmun söhbətləri adamı lap təngə gətirirdi. İllah
da Qasım məzəli danışmağa cəhd edəndə. Bəzən