, taxta hasar ardından ucalan
üçmərtəbəli binanın inşaatı, demək olar ki, bitmişdi. Zahiri
tərtibat işləri qalırdı. Qasım dərindən köks ötürdü və Fuad başa
412
düşdü ki, yenə həmin söhbəti salacaq. Bu söhbəti təzələməyə,
çeynəyib-çeynəyib dönə-dönə çəkib-çevirməyə Fuadın heç bir
həvəsi yox idi. Amma, deyəsən, bu gün Qasımın da qırımı ayrı
idi — uzun-uzadı söhbətlər başlamağa meyli yox idi. Nə əcəb
Qasımdan, nə olub ona bu gün belə... heç eyni açılmır. Nə
soruşacaqdı Qasımdan, yadına düşmürdü ki, düşmürdü...
Qasım birinci ahının Fuada çatmadığını zənn edərək ikinci
dəfə daha dərindən ötürdü köksünü və bununla da
kifayətlənməyib, axır ki, sözünü ürəyində saxlaya bilmədi:
—Allah baisin evin yıxsın, — dedi və bir qədər sükutdan
sonra əlavə etdi, — bir adamın ki, ayağı başından böyük ola,
ondan daha nə gözləyirsən — Fuadın qanmadığını görüb,
sözünü xırdaladı — Fuad qədəşin, Qəmbərin ölmüşünə —
papağı 42 razmer geyir, ayaqqabını 43.
Fuad güldü. Qasımdan hərdən doğrudan da baməzə sözlər
çıxırdı. Həm də bu sözün düzünü duymaq üçün gərək Qafur
Əhmədlinin vücudunu təsəvvüründə canlandıraydın. Qafurun
başı bədəninə görə doğrudan da çox balaca idi. Qasım
Şövqünün yanından gedəndən sonra və Fuadın yanına
gəlməmişdən qabaq bir müddət Əhmədlinin yanında işləmiş,
onunla yola gedə bilməmiş, ərizəsini verib çıxmışdı. Həmişə bu
hadisədən söz düşəndə Qəmbərə isnad edib deyərdi: Qəmbər
dedi, Qasım, bizim adımıza, nəslimizə yaraşmaz ki, sən o cür
müxənnət adamın qapısında şoferlik eləyəsən. Şövqü də elə o
vaxtlar Fuada demişdi ki, Qasım bir nanəcibə rast gəlib, yola
gedə bilmir onunla, Qasımı işə götür. Qasım Qafur Əhmədliyə
şəxsi düşməni kimi baxırdı və indi Əhmədlinin Fuadın atası
Qurban müəllimə elədiyi pisliyi eşidəndən bəri elə bir bu
zəmində—Qafur Əhmədliyə ədavət zəminində — Fuadgilin
ailəsinə, bu səfər Fuadın atası tərəfdən, bir növ daha da
məhrəm olmuşdu. Qasım sövq-təbii bir iftixar hissi də keçirirdi
bu səbəbdən: məni yola verməyən adam,