, dedim də, tələsirəm...
Məmməd Nəsir:
—Yeddi dəfə orfoqrafiyanı dəyişdilər, — dedi. — Amma
məni işdən xaric eləyə bilmədilər. Hər dəfə qaydaları
əzbərləyirəm. Qoy gəlsin sənin cavan korrektorların. Görək
hansımız yaxşıyıq. Əski əlifbanı da bilirəm, latını da, indikini
də.
—Yaxşı, a kişi, burax qolumu...
—Yox, dayan, sən cavansan, görməmisən. Kişilər vardı,
kişilər. Kişi deyirəm e sənə. Kişi. Bax həmin bu yerdə Teymur
Mahmudov məni tutdu. Deyir: "Nə olub, Məmməd Nəsir,
gözümə bir az turş dəyirsən?" Dedim: "Yox, sağ oluz,
yaxşıyam". Eh kişilər vardı. Hər birisi bir şiri-nər, aslan, bəbir.
Zaur qolunu qopardıb götürüldü.
Məmməd Nəsir onun dalınca baxıb, baxıb, başını buladı.
Öz-özüylə danışa-danışa pilləkəni enməyə başladı.
—Deyirəm, əmim Türkiyəyə gedib, mənim nə təqsirim?
Niyə daş eləyib ayağıma bağlayırsız... Deyirlər, yox, ot kökü
üstə bitər. Deyirəm, əşi, o vaxt mən uşaqdım. Nikolay vaxtı
çıxıb gedib. Özü də Əliqulu kişi hardan mənim köküm oldu?
Üzünü də görməmişəm. Deyirlər yox ki, yox, yox oğlu yox.
Niyə gizlətmisən ki, əmin xaricdədir? Çıxardırıq səni işdən. —
Pilləkəni qalxan qızlara salam verdi: — Salaməleyküm, xanım
qızlar, hər vaxtınız xeyir. — Qızlar pıqqıldayıb gülüşdülər.
Məmməd Nəsir onlara fikir verməyib öz-özünə danışmağını
davam etdirdi: — Çıxarırsız çıxarın, neynək. İndi də viqovor
46
verirlər ki, içirsən. Eh, mənə nə var, bir həsirəm, bir Məmməd
Nəsir. İçirəm, neçün ki, lazımdır. Yəhya, ay Yəhya, mən ölüm,
gedək bir nərd ataq.
—Yekə kişisən, get özünə iş tap.
—Ay Cümşüd, sən atovun goru, mən nə dedim ki. Deyirəm,
gedək nərd ataq, bəyəm bimərifət söz dedim?
Yəhya:
—Məmməd Nəsir, deyəsən, yenə o söz, — dedi və
çırtmayla boğazına vurdu.
—Ay bic xərəngə, — deyib Məmməd Nəsir göz vurdu. —
Məmməd Nəsiri el içində xar eləmə. Açma sandığı, tökmə
pambığı.
Cümşüd:
—Məmməd Nəsir, şöbə müdirisən, yoxsa idarənin müdiri?
— deyə xəbər aldı.
—Hə? Yox, hələ redaktoram, ha, ha, ha... Vur bura, mən
ölüm. — Məmməd Nəsir