həyəcanının hər çalarına, hər xalına qədər
— hər şey dəqiq yadında idi. Atası onu görmürdü. Arxası
qapıya dayanmışdı. Fuad da Qurbanın kabinetinə təsadüfən
gəlmişdi, bufetdən ponçik almaq üçün atasından pul
istəyəsəydi. O vaxt Fuad altıncı sinifdə oxuyurdu. Qapıda Fuad
Bilqeyis xanımın (məsələn, Bilqeyis xanımın) qəzəbdən
pörtmüş sifətini görüb ayaq saxlamış, istər-istəməz acı,
kinayəli sözlərinə qulaq vermişdi. O, atasının səsini eşitmir,
üzünün ifadəsini görmürdü, ancaq atasının kürəyindən belə
sifətinin sapsarı saraldığını duyurdu. Bilqeyis xanım oğlunun
davasını çəkməyə gəlmişdi. Görünür, Qurban uşağı sinifdən
qovubmuş: "Bir də bu halda məktəbə gəlmə, get bu məcnun
zülflərini qırxdır",— deyib. İndi də Bilqeyis xanım bu cümləni
dönə-dönə təkrar edirdi. "Yaxşı, pis oxuya, dəcəllik edə, siz də
bizə, valideynlərinə şikayət edəsiz, bu başqa məsələ. Yoxsa nə
var, nə var, saçı uzundur. Yaxşı, tutalım lap elə saçına görə
zameçani eləyirsiz, bunu yəni təklikdə, xəlvət yerdə demək,
uşağı qandırmaq olmazdı bəgəm... Yoxsa axı yekə oğlandır,
səkkizinci sinifdədir, tay-tuşunun içində, qız var, oğlan var...
Uşağın da özünə görə samolyubası var axı... Bəlkəm,
qulağınıza səs dəyib, bəlkəm adamsız görmüsüz onu... nədir
dünya bəgəm dərəbəylikdir, onun atası-anası bəgəm ölüb ki,
onunla bu sayaq rəftar eləyirsüz... Adıvı da müəllim qoymusan
uşaq dünəndən gəlib yemir, içmir, üzülüb əldən gedib..."
Qurban susub durmuşdu, Bilqeyis xanım elə hey üyüdüb
tökürdü... Ancaq Fuad atasının susmasından nigaran idi. O,
atasının bu cür susmasına yaxşı bələd idi. — Qurbanın belə
sükutu əsəbiliyin, gərginliyin son həddidir, indi nə isə olacaq,
nə isə olacaq...
—Vallah, yoldaşım bilsə...
416
Qurban bu tərəfə çevrildi və Fuad onun sifətini gördü...
—Çıxın bayıra... bu saatca!.. — Fuad bu sözləri eşitmədi
Qurbanın dodaqlarının tərpənişindən oxudu və bu zaman,
Qurban çevrilərkən Bilqeyis xanımın oğlunu da gördü —
həmin o səkkizinci sinifdə oxuyan oğlanı, nə idi