Nəzərovun katibələri müştərək idi. Katibə Nelli
ayağa durub salam verdi. Sağa və sola açılan hər iki qapı —
rəisin və müavininin — Fuadın qapıları taybatay açıq idi. İri
divar saatı düz doqquzu göstərirdi. Bütün bunlar da dəqiq
vərdiş halını almışdı — katibə Nelli işə doqquzdan qabaq
gəlirdi — doqquza onmu, beşmi dəqiqə qalmış... Fuad düz
doqquzda gəlirdi, rəis isə ona on beş dəqiqə işləmiş. Fuad
özünə qəti söz vermişdi ki, o biri kabinetə keçəndən sonra da
bu adətinə xilaf çıxmasın. Həmişə düz doqquzda gəlsin və
gələcək müavinindən də eyni dəqiqliyi tələb etsin. Fuadın bu
kabinetdən o kabinetə keçməsi artıq, demək olar ki, həll
olunmuş məsələ idi, yaxın həftələrin, bəlkə də günlərin birində
bitib başa çatmalıydı bu iş.
Fuad otağına keçənə qədər Nelli ayaq üstdə qaldı. Nelli
qısaqollu, təzə yaşıl paltar geyinmişdi və bu paltar on doqquz
yaşlı yaraşıqlı qızı daha da gözəlləşdirirdi. Fuad qaş-qabağını
salladı; Nellinin masasının yanında cins şalvarlı, idmançıya
suyu çəkən cavan, lap sütül bir oğlan dayanmışdı. Fuad onu
üzdən tanıyırdı. Mir İsmayılın şöbəsində işləyirdi, ancaq,
deyəsən, vaxtını öz şöbəsindən daha artıq Nellinin yanında
keçirirdi, nə barədəsə hey xısın-xısın danışıb-gülüşürdülər.
Özünə tənbeh eləmək yüngüllük olar, amma bir macal tapıb
Mir İsmayıla demək lazımdır, qulaq-burması versin.
Doğrudur, idarənin bütün başqa işçiləri, daha doğrusu, butün
kişi əhli də Nelliyə biganə deyildi. Hərə bir bəhanə tapıb özünü
bu otağa salır, ara xəlvət olduqda Nelliyə bir-iki kompliment
418
deyir, bayramlarda, illah da səkkiz martda ilk hədiyyəni — bir
plitka şokolad, bir dəstə gül, bir flakon tapılmayan ətir — indi
kimin fərasəti nəyə çatırdı — Nelliyə gətirərdilər. Əlbəttə,
Nelliyə qarşı bu xoş rəftarın yeganə səbəbi qızın gözəlliyi,
gəncliyi, yaxud hamının ondan bir balaca kəsməsi deyildi.
Çoxlarının Nelliyə belə xoş münasibətinin sırf praktik, əməli
səbəbləri vardı: Nellinin vasitəsilə xahişini idarə rəhbərlərinə
daha tez