— dedi və cavab dinləmədən dərhal dəstəyi asdı.
Saata baxdı, ona on dəqiqə qalırdı. Onda plan iclası, on
birdə letuçka. Sonra aerodrom. Dəfndə də danışmalıdır, axşam
da. Axşamkı çıxışını hazırlamağı Mixail Moiseyeviçə
tapşırmışdı, dəfndəki çıxışını isə kiməsə tapşırmaq yaxşı
düşməzdi. Yazıq Fuad Salahlı... Mənə həmişə "adaş" deyərdi,
ya da "Balaca Fuad". Daha doğrusu, həmişə yox, o vaxtlar,
425
bütün o hadisələrdən qabaq... Eh dünya, dünya... Əşi, bir şey
deyər də dəfndə... Tabut başında day uzun vəzariyyət oxumaq
lazım deyil ki... Amma axşamkı çıxışı mütləq gözdən keçirmək
lazımdır... Qoy Mixail Moiseyeviç qaralamasını hazırlasın,
sonra Sabirə verərəm, bir də əl gəzdirsin, kənək adam olsa da,
savadına söz yoxdur...
Fuad gülümsündü. Yadına bir şey düşdü. Bir gün başı
yaman qarışıq idi. Əlli cür işi bir-birinin üstünə qalaqlanmışdı.
Bir az yükünü yüngülləşdirmək üçün işçiləri bir-bir çağırıb
ayrı-ayrı işləri tapşırırdı. İşlər o qədər müxtəlif çeşidli və elə
çox idi ki, heç onları qeyd eləməyə də vaxt tapmamışdı, elə
belə şifahi surətdə beynində nömrələmişdi. Nelli armudu
stəkanda isti çay gətirmişdi, şokoladlı Moskva konfetini
stəkanın yanına, nəlbəkiyə qoymuşdu. İsti çayın hərarətindən
şokolad ərimişdi, Fuadın əlini bulamışdı, barmaqları çiriş idi,
amma macal eləyib gedib yuya bilmirdi. Bir saat ərzində
görəcəyi işləri ağlına sıralayarkən əlini yumağı da on bir, ya on
iki nömrəli maddə kimi yadında saxlayırdı. İşçiləri çağırıb on
bir işin hərəsini birinə tapşırdı və on bir nəfər on bir tapşırıq
alıb gedəndə, otaqda hələ tapşırıq almamış on ikinci işçini
görəndə Fuadın elə bil beynində çıraq alışıb-söndü, yadına
düşdü ki, görülməli xırda işlərdən biri də əllərini yumaq idi və
bu həngamədə nə desən çıxar, bir də görürsən ağlı çaşıb həmin
işçiyə "hə, sən də al apar mənim əllərimi yu gətir"—deyib
biabır olar.
—Yoldaş Mehdiyev, — Nelli qapıda dayanmışdı — sizi
istəyirlər, dedim məşğulsuz, dedi özünüz vaxt təyin etmisiz.
—Kimdir