otuz beş il idi bu idarədə korrektor
işləyirdi. Amma deyirdi ki, üçüncü qədəhdən sonra oluram
redaktor, beşincidən sonra şöbə müdiri, yeddincidən sonra
idarənin müdiri. Sonra daha hesabı itirirəm. Ancaq bir vaxt
görürəm ki, zamministrəm. Sonra ministr. Sonra Hindistan
padşahı. Sonra allah...
—Deməli, redaktorsan? Nə əcəb bəs, belə az vurmusan. Bu
gün ki, şənbədir. Əsl məqamdır.
—Ay Cümşüd, bəlkə gedək bir nərd ataq?
—Sabah, Məmməd Nəsir, sabah.
Yəhyayla Cümşüd yarımçıq qalmış söhbətlərini davam
etdirə-etdirə pilləkənlə düşməyə başladılar.
—Bəli, indi Nemət olub gülməşəkər. Getmə gözümdən,
gedərəm özümdən.
—Əşi, dünən Dadaşla xosunlaşırdılar, mən bildim ki, işin
içində iş var.
Məmməd Nəsir:
—Sabah bazardır, — deyə onların dalınca qışqırdı, amma
47
cavab almadı. Zümzümə eləyə-eləyə dəhlizlə getdi:
—Bilsən nə qədər, sevgili canan, can alansan.
—Xeyir ola, Məmməd Nəsir, yenə segah deyirsən?
Az qala makinaçı Tavusla toqquşdu.
Məmməd Nəsir:
—Segah deyil, qızım, dilkeşdir, — dedi və sonra əlavə etdi,
— ay səni xoş gördük, əhvali-şərif?
—Sağ ol, duaçıyam.
—Çoxdandır gözümə dəymirsən?
—Rayona getmişdim. Anama dəyməyə. Bizim tərəflərdə
olmamısan ki? Bir gözəl, səfalı yerlərdir, iki göz istəyir
tamaşasına. Bu səfərimdən çox razı qaldım.
Məmməd Nəsir.
—Ən yaxşı səfər... — deyə sözə başladı.
—Bilirəm nə deyəcəksən. — Tavus onun sözünü ağzında
qoydu, — ən yaxşı səfər şərab kuzəsinin boğazından dibinə
səfər etməkdir. Yüz dəfə eşitmişəm.
—Ay sağ ol. Bu yolu ki, keçirsən, çatırsan şüşənin dibinə,
düşürsən cənnətə. Bəli, hurilər, qılmanlar, məlaikələr... Özləri
də qələt eləyirlər, cənnətdə "suxoy zakon"zad yoxdur. İçki bax
buracan — əlini hulqumuna dirəynb elə bil mişarladı. — Bəli,
iki saat, üç saat olursan Cənnətqradda. Yanında da sənin kimi
bir canalan canan. Bax, bir var can, bir var canan, bir də var
canalan...
Tavus:
—Ala ey, — deyə iki əlini çətir kimi Məmməd Nəsirin
başına tutdu, — ətin tökülsün, kişi, ətimizi tökdün.
—Hə,