ki?
—Oqtay Muradov..
—Hə. Oqtay. — Fuadın yadına düşdü. — Xoroşo, soedinite.
—Yallah, Oqtay, bir də salam. Canımçün, bax beş
dəqiqədən sonra Əhməd Nəzəroviçin yanında iclas başlanır, bir
saatdan az çəkməz, on birdə də mənim yanımda iclasdır... Lap,
iclasbazlar olub getmişik... Day demə… Nə məsələdir axı? Hə,
426
yazıq Fuad Salahlı... Yaxşı, deməli, dayan görüm — susdu,
dəftərçəsinə baxdı. 11-də letuçka, 12-10-da aerodrom... — Gəl
belə eləyək, Oqtay, mən iclasımı beş dəqiqə tez qurtararam,
aerodroma da beş dəqiqə gec gedərəm, Qasım — şoferimi
deyirəm, adı Qasımdır, yolda qovub çatdırar. Deməli, bir on
dəqiqəlik müxtəsər görüşə bilərik. Düz saat on ikiyə beş dəqiqə
qalmış gəl. Amma bax, dəqiq ol, ha!.. Biz biçarələr, saatla
yaşayan adamlarıq, dəqiqəmizə söz var...
Dəstəyi asdı. Oqtay Fuadın yanında, həmin bu kabinetdə bir
dəfə olmuşdu. Onda da Yazıq Fuad Salahlının hansı işiyləsə
əlaqədar gəlmişdi, nə iş idi, xatirimdə deyil. Əlbəttə Fuad
Salahlı özü endirib gəlməzdi öz işiyçün, Oqtayın gəldiyini
bilsəydi də narazı olardı. Oqtay ondan gizli gəlmişdi və Fuad
nə lazımdırsa elədi... Halbuki Fuad Salahlıyla neçə ildi salamkəlamları
yox idi... Ta o vaxtdan... Oqtayla da az-az, ayda, ildə
bir dəfə görüşərlər, rəsmi yerlərdə, iclasda, sərgidə,
müzakirədə... İlahi, necə qısqanırdı Əsməri həmin bu Oqtaya...
Sən demə, aralarında heç nə yox imiş, sən demə, Əsmərdə
başqasının gözü varmış, Camal onu çoxdan marıtlayıbmış... Bu
qısqanclığın əsassız olduğu çoxdan məlum olsa da Fuada, hər
halda Oqtaya münasibətində indiyəcən bir qeyri-səmimilik
vardı — heç cür yatmırdı ürəyinə bu Oqtay. Yəqin elə Oqtayın
da ondan xoşu gəlmirdi doğrusu. "Öz-özümlə görüş". Fuad
gülümsündü. Dəftərçəsindəki bu yazı Oqtaydan yadigar
qalmışdı.
...O gün də başı yaman qarışıq idi Fuadın. Yüz cür işi vardı,
iclaslar, mirvari kimi sapa düzülmüşdü bir-birinin dalınca.
Ancaq, hər halda, Fuad ölçüb-biçib Oqtaya vaxt ayıra bildi,
qəbul etdi onu. Mütləq Oqtayın xahişinə əməl