göndərdiyi kitabı, vərəqlədi, ora-burasına baxdı,
doğrusu, bir mətləb qanmadı. Hiss etdi ki, yavaş-yavaş
mürgüləyir. Yuxu gözlərini tamam qapamamışdan bir az qabaq
fikirləşdi ki, Oqtay bədbəxtin də lap ağlı çaşıb, vaxtında
evlənmədiyinin nəticəsidir. Arvadı, uşağı olsaydı, belə-belə
cəfəngiyatlara baş qoşmağa macal tapmazdı. Deynən, ay zalım
428
balası, ciddi işlə məşğul ol, pis memar deyilsən, qabında,
şübhəsiz, azdan-çoxdan bir şey var, amma nə olsun, axırını bir
yerə çıxarda bilmədin ki... Yaşın da daha o yaş deyil ki,
ümidlərlə, xam xəyallarla yaşayasan: "gör nələr edəcəm, gör
hamıya necə doqquz qoyacam, — bu yaşda belə xülyalarla
yaşamaq gülüncdür... Dünyada heç bir şeyi təxirə salmaq
olmaz, "haçansa nə isə edəcəm, haçansa nə isə dəyişəcək,
haçansa nə bilim nə olacaq" gümanlarıyla yaşamaq — öz-
özünü aldatmaqdır, zəiflikdir, vəssalam. Nə varsa, nə yoxsa
indidir, bu gündür, dayanmaz vaxt axınının bax, bu indicə
durduğun astanasındadır, bu günündə bir şey yoxdursa,
sabahına da ümid bağlama, əzizim. Müdrik babalar da elə çox
gözəl deyib ki, bu günün işini sabaha qoyma...
...Qəribədir, niyə o həmişə Oqtay barəsində düşünəndə
içində onunla qızğın mübahisə edir, sanki Oqtayın səssizsözsüz
etirazları, iradları, əks-dəlilləri, onu, Fuadı daha artıq bir
inadla öz baxışlarını, öz nöqteyi-nəzərini, öz əqidələrini
müdafiəyə qaldırır və Fuad bu görünməz müsahibinə nəyisə elə
hey isbat etmək istəyir. Yazıq Oqtay kənd hamamlarına layihə
çəkməklə məşğuldur və üzdə həmişə bununla bərk fəxr edir.
Ancaq iftixarını elə böyük həvəslə və elə tez-tez bəyan edir ki,
elə bu özü adamı bir balaca şübhəyə salır. Ali təhsilli
memarsan, institutu əla diplomla bitirmisən, indi qırx yaşını
haqlayanda, ancaq rayon hamamlarını tikməyə qabil olmusansa
özündən, öz taleyindən küs, — deməli, artığına iradən, gücün,
bacarığın, inadın çatmayıb. Öz aramızdır, bir az da içki yıxdı
onun evini... Elə yazıq Fuad Salahlı da yaxşı vuran idi. Əlbəttə,
Fuadın dili