görə
üzrxahlıq edirdi — bir sən mənim günümə bax — günlük işlər
siyahısını Oqtaya göstərdi — indi birdir, həmi, ikidə raykomda
görüş, üçdə nazirin qəbulunda olmalıyam, 4-də baş memarla
obyektə gedirik, beşin yarısında konstruktor bürosunun işçiləri
yanıma gələcək, beşdə — Novruzovla görüş...
Oqtay:
—Ora bir görüş də qeyd elə, — dedi, — öz-özünlə görüş.
430
Fuad güldü:
—Onu düz deyirsən, adamın heç öz-özüylə görüşməyə vaxtı
qalmır və nədənsə qələmi götürüb dəftərçəsinə "Özümlə görüş"
sözlərini yazdı, Oqtaya göstərdi, hər ikisi güldü.
Ən qəribəsi o idi ki, həmin gündən etibarən keçən görüşləri,
icra olunmuş işləri bir-bir gündəlik siyahıdan pozur, təxirə
salınmış işləri, görüşləri isə sabaha və ya başqa bir tarixə
keçirirdi və icra olunmamış işlər, baş tutmamış görüşlər
sırasında mexaniki olaraq "öz-özümlə görüş" maddəsini də hər
gün günün siyahısına salırdı. Buna bir növ adətkərdə oldu.
Selektor xırıldadı:
—Bəli, Əhməd müəllim.
—Fuad, gəlirsən? İclası başlayırıq.
—Gəlirəm.
Fuad durub otaqdan çıxırdı ki, Nelli gəldi, nə isə xüsusi bir
eyhamla (əlbəttə bu eyham güclə sezilirdi):
—Telefonu götürün, — dedi.
—Kimdir? İclasa gedirəm.
Nelli yenə də eyni, güclə sezilən vurğuyla:
—Reyhan xanımdır, — dedi.
"Aman allah, heç hənanın yeridir!"
Reyhanla iki il bundan qabaq tanış olmuşdu. Reyhan
qəzetdə işləyirdi, Fuadın yanına müsahibə almağa gəlmişdi.
İlk baxışdan Fuadın gözü qızı tutdu, macalı nə qədər dar
olsa da, müsahibəyə ayırdığı vaxtdan bir saat artıq danışdılar.
Fuad müxbir qızın suallarına geniş, ətraflı cavablar verirdi,
şübhəsiz, müəyyən dərəcədə özünü göstərirdi də. Ancaq
müsahibənin axırına yaxın Fuada o da aydın oldu ki, bu qız
məhz Fuaddan intervü almağa təsadüfən gəlməyib, öz şəxsi
məsələsi də var və bu müsahibə də ancaq bəhanə imiş. Reyhan
bir neçə ay qabaq ərindən ayrılmışdı, evini dəyişmək, daha
doğrusu, təzə mənzil almaq istəyirdi və Fuaddan bu işdə kömək
gözləyirdi. Fuad, doğrudan da kömək elədi, 8-ci