i mikrorayonda
birotaqlı mənzil düzəltdi Reyhana. Orderi alan gün gözləri
431
sevincdən par-par parıldayan Reyhan Fuadın kabinetinə gəldi,
həyəcanını saxlaya bilməyərək ağlamağa və Fuada təşəkkür
etməyə başladı. Fuad onu sakit elədi, "hələ təşəkkür eləmək
tezdir, — dedi, — sizə telefon da qoyduracam, telefonsuz
müxbir olar? Doğrudan da bir neçə ay sonra telefon çəkdirdi
Reyhangilə və bir axşam zəng elədi: "Sabah evinizi görməyə
gəlmək istəyirəm", — dedi.
Altı gümüş stəkanqabı və altı büllur stəkan gətirdi.
"Stəkanlar məndən, çay sizdən!" — dedi. Gecə yarısına qədər
oturub şirin söhbət edirdilər, Fuad nümayəndə heyətlərinin
tərkibində olduğu xarici ölkələrdən maraqlı şeylər danışırdı;
axı dünyanın yarısını gəzmişdi. Reyhan sonsuz diqqət və
riqqətlə dilləyirdi. Bir həftədən sonra yenə görüşdülər. Bu dəfə
Fuad bir dəstə gül və bahalı güldan gətirmişdi… — "Bu nə
zəhmətdir çəkirsiz?" — "Sizə gül gətirmək istəyirdim, amma
bükməyə sellofan tapılmadı, odur ki, güldan da almalı oldum".
— dedi. Gülüşdülər, Sonralar yaxınlıq dəqiqələrinin
məhrəmliyində Reyhan pıçıltıyla etiraf edirdi ki, Fuad onu
təmənnasızlığıyla qazana bildi. — Axı nə ev düzəldəndə, nə
telefon qoyduranda o adi bir işarə, xırdaca bir eyhamla belə
büruzə verməmişdi ki, Reyhandan xoşu gəlir. Bu nəciblik və
nəzakət idi Reyhanın qəlbini əfsunlayan. Fuad ona necə
deyəydi ki, ilk görüşlərindən, o ilk müsahibədən hər şeyin
məhz bununla nəticələnəcəyini dəqiq müəyyənləşdirmişdi. Bu
əlaqə hər ikisinə xoş idi və Fuadı hər cəhətdən təmin edirdi.
Reyhanın mənzili şəhərin mərkəzindən uzaq, gözdən-qulaqdan
iraq, xəlvət bir yerdə idi — kim idi buralarda Fuadı tanıyan;
deməli, hər şeyi gizli saxlamaq imkanı da çox idi. Allah
göstərməsin, Rumiyyənin, ya elə Şövqünün qulağına bir şey
çatsın. Qəribədir ki, Şövqünün xəbərdar olmasından daha çox
ehtiyat edirdi, nəinki arvadının bir şübhəyə düşməsindən.
Reyhan bir dəfə idarəyə gəlmişdi, amma Fuad tapşırmışdı ki,
bir də gəlməsin. Telefon