etməsi də o qədər açmırdı Fuadı,
görürsən bax, elə bu Nelli vələddizzüna, nə isə iynəyib-
432
çüyləyib. Belə məsələlərdə qadın intuisiyası, doğrudan da sirrxudadır.
Hardan, necə duyurlar; axı telefonla Fuad həmişə çox
quru və rəsmi danışır. İndi də bax elə belə bir tərzdə danışırdı:
—Bəli.
—Salam, nə olub sənə, heç zəng-zad eləmirsən?
—Vallah, başımı qaşımağa macalım yoxdur. Necəsən?
—Sən soruşanı yaxşıyam.
—Di yaxşı, incimə, bu günlərdə mütləq görüşərik.
—Bu günlərdə? — Səsində məyusluq, bir az kinayə
duyulurdu. — Mütləq zəng vuracam. Yaxşı, bağışla, sən allah,
iclasdır — və yalan olsa da əlavə etdi — yanımda...
—Zəngini gözləyəcəm.
Fuad da dəstəyi asdı, gündəlik siyahının axırına gül şəkli
çəkdi. Dəftərində R. hərfində, Reyhanın telefonunun qabağında
da gül şəkli çəkmişdi. Nə idi bu-ehtiyatçılıq ya poeziya — özü
də bilmirdi. Əlbəttə Reyhanın telefonu yadında idi, amma
yaddaşına çox da arxayın olmurdu, illah da uzun zaman zəng
vurmayanda telefonu unutmaq qorxusu vardı. Reyhanın ad
gününü də unuda bilər, təbrik etməzdi, Reyhan möhkəm
inciyərdi. Odur ki, cib dəftərinin illik təqvimində 9 sentyabr
rəqəminin qabağında da gül şəkli çəkmişdi. Bu gül bir növ
Reyhanın rəmzi idi. Amma bütün bu məsələ, deyəsən bir az
uzanıb axı... İl yarım idi onların yaxınlığı və Fuad stolunun
arxasından durub kabinetin qapısına tərəf addımladığı
müddətdə fikirləşdi ki, bu ötüb keçmiş həvəsin bəhrəsi olan
perspektivsiz əlaqəyə son qoymaq vaxtı çatıb. Deyəsən,
Reyhan onun bu niyyətini özündən belə qabaq duyub. Odur ki,
narahatlıq keçirir. Reyhan yazıq ona doğrudan da qəlbən
bağlanmışdı, hər halda, alışmış, isinişmişdi və ayrılıq onunçün
çətin olacaq. Amma indi ayrılmasalar, ağrı daha da amansız
olacaqdı, daha çox isinişə, daha artıq vərdiş edə bilərdi Fuada.
Bəzən vərdiş məhəbbət qədər, hətta məhəbbətdən də güclü bir
qüvvə, bir ehtiyac ola bilir. Fuad bunu bilirdi və Reyhanla
mümkün qədər mehriban vidalaşmaq istəyirdi. İndi əsl
433
məqamdır,