, cənnətdə ki bir az cövlan eləyirsən o yan-bu yana,
sonra uzadırlar səni xərəyə, yəni ki, çarpayının üstünə,
gətirirlər obratnı geri. Ayılıb görürsən bəli, yenə öz
otağındasan ki, varsan, həmin-zəmin, Məmməd Əmin.
Tavus çıxıb getmişdi.
Məmməd Nəsir onun dalınca baxıb:
—Qudurasan qurbağa, — dedi, — bizim rayon, sizin
48
rayon... Mərdan kişi düz deyirdi ki, bu bakılılar, qarabağlılar,
qazaxlılar, nə bilim gəncəlilər, göyçaylılar, naxçıvanlılar içində
azərbaycanlı olmaq çox çətin məsələdir.
Məmməd Nəsir belini büküb dəhlizlə yolunu davam
etdirirdi. Evə gedən işçilərə kamal-ədəblə: "Salaməleyküm, hər
vaxtınız xeyir, xoş getdiniz, sağ olun, gülə-gülə" deyirdi.
Həmişə aşağı baxdığındanmı beli bükülmüşdü, ya beli
bükülü olduğundanmı həmişə aşağı baxırdı?
Dadaşgilin qapısına çatdı. Qapını elə açırdı, elə bil qapıdan
üzr istəyirdi ki, bağışla səni açıram. Qapını açıb yan-böyürü,
barmaqlarının ucunda, tələsik içəri şütüyürdü.
Dadaşgilin otağına elə girdi ki, elə bil otaqda yatan, ya xəstə
var.
Dadaş kağız-kuğazını iri şişman portfelinə yığışdırırdı.
Portfel elə yekəqarın idi ki, bura lap adamı da yerləşdirmək
olardı.
Təhminə siyirtməsindən balaca güzgüsünü çıxarıb
dodaqlarını boyayır, sonra diliylə boyanı yalayırdı.
Qurban başını aşağı sallayıb nə isə yazırdı.
Məmməd Nəsir:
—Salaməleyküm, — dedi, — xanım qız, səni görməmişəm.
Təhminə güzgüsünü sumkaya qoyub:
—Salam, Məmməd Nəsir, — dedi.
Dadaş:
—Nədi, Məmməd Nəsir, sözlü adama oxşayırsan? — dedi.
Məmməd Nəsir dırnaqlarını çeynəyə-çeynəyə:
— Deyirəm, bəlkə bir ataydıq... — dedi.
—Canımçün tələsirəm, yoxsa məmnuniyyətlə, — mixəyi,
zəhmli portfelini əlinə götürdü. Ötkəm səslə: "Di salamat
qalın" — dedi.
Dadaşın enli kürəyi bir anlığa qapını tamam tutdu.
Məmməd Nəsir üzünü bu kürəyə tutub:
—Sağ oluz, gülə-gülə, — dedi, bir-iki dəfə başını əyib
kürəklə vidalaşdı, beli daha da büküldü, yarıqat oldu, — sağ
49
oluz, xanım qız, sən də xoş getdin.
Qapı örtüldü. Dadaşın ağır addımlarının