tamahı çəkməzdi: amma iradəsi boş, dediyini keçirə
bilməyən, əlüstü güzəştə gedən, bir az təpinən kimi tez fikrini
dəyişən — belə bir məxluq idi rəisləri. Nə özündən kiçiklərlə
danışmağın çəmini tapa bilirdi, nə özündən böyüklərlə. Odur
ki, nə öz idarəsində, sən deyən nüfuzu vardı, nə yuxarılarda
hörməti-sayı... Bir yandan da kəmsavad idi, bədbəxt oğlu... Lap
belə piyadə e... Şəhərin inşaat perspektivlərinin qabaqcadan
müəyyənləşdirilməsi — proqnozlaşdırma (belə naqolay bir adı
vardı idarələrinin) kimi mürəkkəb, məsuliyyətli bir sahəyə
tükənməz enerjisi, müasir savadı-biliyi və əsas da həvəsi,
ehtirası, meyli olan adam başçılıq etməliydi.
Fuad:
—Mən, əlbəttə, nazirlə danışa bilərdim, — dedi, — amma
yaxşı düşməz. Nazirlə rəis səviyyəsində danışmaq lazımdır.
Rəis dura-dura müavinin nazir səviyyəsinə çıxmasına nazir
necə baxar?
Əhməd Nəzər:
—Yaxşı, mənə papaq eləyəydin, mən danışaydım da, —
dedi və telefonlar kitabçasını açıb vərəqlədi. — Nə çətin iş imiş
bəgəm?
O, nömrəni tapıb, dəstəyi qaldırdı.
Fuad öz-özünə qeyd etdi ki, hövsələsizlik, darmacallıq
Əhməd Nəzərin başqa bir naqis cəhətidir. Nədir götürüb indi
437
lapdan nazirə zəng vurursan, əvvəl işi hərtərəfli mənimsə, nə
istədiyini bil, sonra da məsələni əsaslı şəkildə qaldır. Amma
Əhməd Nəzər artıq nazirlə şirin söhbətdə idi. Bu da onun daha
bir nöqsan cəhəti. Heç bir vaxt rəsmi danışıqları belə ərkyana
— familyar üslubda aparmaq olmaz.
—Sən mənim canım... Əşi... əşi, qoy oturmuşuq, a kişi... Ay
zalım, kefə baxırsan ki!.. Ha-ha-ha!.. O da həştaddandır.
Əlbəttə, Əhməd Nəzər özünü müəyyən dərəcədə işçilərinə,
otaqdakılara da göstərirdi. Şöbə müdirlərinin gözlərinə kül
üfürürdü: yəni bir baxın, mən nazirlə necə çaşka-loşkayam,
görün mən kimlərnən qapaz-qapaz oynayıram, kimin gücü
çatar mənə bata, boş-boş sözlərə, qeybətlərə fikir verməyin,
yarımda möhkəməm. Bəlkə də belə primitiv fəndlər kimisə
şaşırda bilərdi, amma hər halda Fuad o həriflərdən deyildi, həm
də ki, bütün bu