u "canınçün, canımçünün" praktik iş cəhətdən
əhəmiyyəti bir qara qəpik idi. Fuad bilirdi ki, nazir Əhməd
Nəzərin canına, başına and içə-içə onun heç bir sözünü, işini
ciddi qəbul eləmir.
Doğrudan da Əhməd Nəzər bir müddət hal-əhval tutub,
gəvəzələyəndən sonra mətləbə keçəndə sir-sifəti dəyişdi: aydın
idi ki, nazir onun xahişini mədəni və işgüzar şəkildə rədd
edərək nə isə tutarlı səbəblər gətirir.
—Hə, belə de... Yox əşi?!.
"Əşi" sözü Əhməd Nəzərin ən çox işlətdiyi söz idi,
dünyanın, kainatın bütün mürəkkəb problemlərini, insanlığın
bütün qəliz duyğularını, düşüncələrini üç hərflik bu söz
vasitəsilə müəyyən edirdi... Həm təəccübünün, həm
narazılığının, həm sevincinin, həm qorxusunun ifadəsiydi bu
tutumlu söz: əşi!.. Kefi lap kök olanda bu sözə dördüncü hərf
də əlavə edirdi: "Əşşi..." Duyğu təlatümünün son həddi isə "əşi,
yox əşi" cümləsində təcəssüm olunardı.
Əhməd Nəzər dinləyir, nazir nə isə deyirdi. Fuad nazirin
səsini eşitməsə də, dediklərini dəqiq bilirdi. Bilirdi ki, bax, indi
nazir instruksiyaya isnad edir, amma yeni instruksiyanın on
438
dördüncü maddəsinin üstünü vurmur. Bu maddədən Əhməd
Nəzər də xəbərdar deyildi, xəbərdar idisə də indi hafizəsində
deyildi, şübhəsiz! Fuad isə yadına salmaq istəmirdi. Öz
təqsiridir, qoy altın çəksin. Əvvəlcə məsələni ağıllı-başlı öyrən,
sonra gap telefonu da! Bu yaşda kişiyə mən təzədən "əlif-bey"
öyrətməli deyiləm ha!
Əhməd Nəzər telefonu asdı. Fuad artıq — təzə instruksiyanı
qovluqdan çıxarıb masanın üstünə qoymuşdu.
Əhməd Nəzər:
—Nazir deyir ki, instruksiyaya görə...
Fuad onun sözünü kəsdi:
—Nazir yəqin təzə instruksiyanın 14-cü maddəsini unudub.
Yeni instruksiya rəisin qabağında idi. Əhməd Nəzər uzağı
görmə eynəyini çıxarıb yaxını görmə eynəyini taxdı, tələsik
qarşısındakı vərəqlərə göz gəzdirdi, Fuadın qırmızı qələmlə
altını çızdığı 14-cü maddəni dodaqlarını tərpədə-tərpədə
ürəyində oxudu və dərhal telefonun dəstəyini qapdı… İndicə
zəng elədiyi nömrə yadından çıxmışdı, yenidən