dəftəri açdı,
tapdı, telefonun fırlanqacını hərlədi.
Fuad: "Bu da bir səhv, — deyə düşündü. — Özünü necə də
yüngül aparır bu boyda kişi. Elə bil "ağır otur, batman gəl"
məsələni ömründə eşitməyib. Halbuki bu məsəl birinci
növbədə məhz elə vəzifəli şəxslərə aiddir.
—Mənəm yenə... hə Əhməddir... Əşi, sən bizi dağa-daşa
niyə salırsan a kişi, budur bax, təzə instruksiya, səhifə yeddi,
14-cü maddə — bir gör nə yazılıb — V sluçae, esli... o
maddəni nazirə oxumağa başladı, ancaq elə birinci cümlənicə
yarımçıq kəsdi, təəccüblə — Bilirsən? Bəs bilirsənsə onda... —
Susub qulaq asmağa başladı.
Fuad: "Ay hay! Ay sən bu məsələni həll elədin ha!" — deyə
düşündü.
—Yaxşı, nə deyirəm ki, onda qalsın... Əşi, sağlıq olsun.—
Nəzər dəstəyi asdı, — bu məsələ, görünür, hələ tam
yetişməyib, — dedi. — Gördüz nazirlə danışdım, belə qərara
439
gəldik ki, bu məsələyə bir də qayıdaq. Hələlik qalsın.
"Hələlik. Bu hələlik gör neçə ay çəkəcək. Əgər bu neçə ayı
Əhməd Nəzər stolundan dəbərməsə. Halbuki onca dəqiqənin
ərzində həll eləmək olardı"...
—Keçək ikinci məsələyə.
İkinci məsələnin Fuada bilavasitə dəxli yox idi. Fuad şöbə
müdirlərini qeyri-ixtiyari olaraq müştəri gözüylə süzdü. Öz
yerinə şübhəsiz bunlardan birini təklif eləməliydi: Sabir,
Mürsəl, Mir İsmayıl. Mir İsmayıl yaxşı işçidir, şorgözlüyü
olmasa. Çətin düzələ. Evləndi, amma arvad da əl-ayağını
yığışdıra bilmədi. Sabirin savadına, biliyinə söz ola bilməz,
amma dikbaşdır. Ondan yaxşı müavin təsəvvür də eləmək
olmaz. Fuadla ikisi bir yerdə dağı dağ üstünə qoyardılar, əgər...
Əgər Sabirin tərsliyi olmasaydı. Onunla çətin dil tapa. Sabir
Fuadın hər dediyinə ləbbeyk deməyəcək, şəksiz, başlanacaq
mübahisələr, çəkişmələr... Nəyə gərəkdir bu başdan elə
özüyçün problem yaratsın... Amma, səd heyf, işçi kimi Sabirin
tayı-bərabəri yoxdur. Mürsəl. Mürsəl əksinə, Fuadın bir sözünü
iki eləməyəcəkdi. İşçi kimi də pis deyil. Əlbəttə, Sabirə, heç
Mir İsmayıla da çatmaz, amma hər halda işləyə bilər.