. Amma...
Mürsəlin də bir xüsusiyyəti var... bunu heç cür nəzərdən
qaçırmaq olmaz ha! Mürsəl çox xoşsifət, güləş adamdır, üzdə
hamıyla yaxşı münasibətdədir, mehriban rəftarı, qılığı var.
Ancaq idarədə elə adam yoxdur ki, elə içi Fuad qarışıq, Mürsəl
onun haqqında xüsusi bir şey bilməsin: özü də həmin adamı az-
çox ləkələyəcək, üstünə müəyyən kölgə salacaq bir şey.
Doğrudur, bildiklərini bayraq eləyən, iclaslarda gözə soxan, ya
güncdə-bucaqda qeybət qıran deyildi, amma hünərin var bir
balaca Mürsəlin ayağını basdala, qıvrılıb ilan kimi səni elə
çalar, özün də mat-məəttəl qalarsan. Bir dəfə Fuad nə məsələ
üçünsə ona möhkəm təpindi; Mürsəl Fuada bir neçə mətləbi elə
bir ustalıqla, elə bir incəliklə xatırlatdı ki, Fuadın ayağının
altından yer qaçdı: atası Qurbanın o uğursuz çıxışını da,
Şövqünün tərcümeyi-halından bəzi detalları da — o cümlədən
440
avtomobil qəzasını da... Fuadı ən çox sarsıdan buydu ki,
Mürsəlin çox zərif eyhamlarından aydın olurdu: O, Fuad
Salahlı məsələsindən də və hətta Asiyadan da — yəni təqribən
iyirmi beş il bundan qabaqkı məsələlərdən də bixəbər deyil...
Fuad barmağını dişlədi. Deməli, bu həmişə nəzakətlə
gülümsünən, mehribançılıqla hal-əhval tutan adam — hamıya
qarşı, o cümlədən elə Fuadın özünə qarşı da əməlli-başlı
yaraqlı-yasaqlı imiş, ehtiyatında, necə deyərlər, silah
saxlayıbmış qara günüyçün. Amma Mürsəl bişmiş adam idi.
Çox mahiranə bir tərzdə Fuada onu da eşitdirdi ki, mənə dəyibdolaşan
olmasa, özüm heç-bir vaxt heç kimə mərdimazarlıq
eləyən deyiləm. Fuad da, dünənin uşağı deyildi... Altdanaltdan,
öz kanallarıyla o da Mürsəl barədə münasib, kara gələ
biləcək məlumatlar toplamışdı və bunu Mürsələ çatdırmağın da
qeydinə qalmışdı. Qoy bilsin hər halda, onda əlaqələr də,
tənasüb də düzgün olar, necə deyərlər, tərəzinin gözləri düz
gələr — səninki səndə, mənimki məndə...
Yaxşı, bütün bu mülahizələrdən, mənfi-müsbətlərdən, götürqoylardan
sonra axırı hansını seçmək düz olardı: Sabiri? Mir
İsmayılı?