r dağılışdılar, otaqda Fuadla Əhməd Nəzər qaldı. Fuad
düşündü ki, məqamdır, bundan yaxşı fürsət ələ düşməyəcək.
Sonraya saxlamaq lazım deyil, bu məsələni. Fuadın Əhməd
Nəzərə işi düşmüşdü. Şəxsi işi. Daha doğrusu istəyirdi ki,
Əhməd Nəzəroviç vəzifəsini tərk etməmişdən qabaq bu
məsələni həll etsin, bu məsələ məhz onun, Əhməd Nəzəroviçin
əliylə olsun. Fuad yaşadıqları evin yaxınlığında, böyür-bitişik
qonşu binanın birinci mərtəbəsində özünə qaraj düzəltdirmək
istəyirdi. Orada münasib bir rastvor var idi, icazəsin almaq
lazımdı. Amma rəis olandan sonra bu məsələni qaldırmaq yaxşı
442
düşməzdi. İndi isə Əhməd Nəzər bu işi səssiz-küysüz həll sdə
bilərdi. "Heç olmasa bu fərsizdən də bir xeyir görək də"... Fuad
məsələni necə açmağı da fikirləşmişdi. Şövqünün məsləhətləri
kara gəlmişdi. Şövqü: "Tutalım ki, vəzifəli bir adama şəxsi işin
düşüb — deyə haçansa ona verdiyi faydalı öyüdlər sırasında
belə bir situasiyanı da misal gətirmişdi — eyni zamanda həmin
adamla həll eləməli ictimai bir məsələ də var. Tədbirsiz adam
necə hərəkət edər? Gələr, ümumi, ictimai işlərdən ağızdolusu
danışar, sonra axıra yaxın utana-utana, çəkinə-çəkinə öz kiçik
şəxsi xahişini deyər. Bunu tədbirsiz adamlar belə edər. Niyə?
Çünki o kiçicik şəxsi xahişini bildirən kimi, vəzifəli adamın
dərhal ürəyinə gəlir: Hə, aşna, elə əsl mətləbin bu imiş, ümumi,
ictimai məsələlər də bəhanə imiş... Gör indi tədbirli adam necə
edir. Mərd-mərdanə açıq surətdə öz şəxsi xahişindən başlayır.
Nə olacaq, riyakarlıq nə lazım, həyatdır, hamımızın dərdsərimiz,
ehtiyacımız var: birinə ev lazımdır, birinə maşın,
birinə bağ, birinə mən nə bilim telefon çəkdirmək, mebel,
pianino, — nə bilim daha nə? Bəli, bu şəxsi xahişini deyib
qurtaran kimi macal vermədən: amma bu heç, bu xırda işdir, —
deyir. — Düzələr düzələr, düzəlməz düzəlməz, əsas sizin
yanınıza gəlməkdə məqsədim... Bəli, burda keçər ümumi, iri,
ictimai məsələlərə odlu-odlu danışar. İndi gör təəssürat necə
oldu? Vəzifəli adam düşünür: