l versinlər, həyatın qanunudur bu! Hə, bir söz, keçəcəksən
mənim yerimə... Xahişim odur ki, səndən, Nicatı yola verəsən.
Bir gizilti keçdi Fuadın bədənindən. Bu da yəqin onun,
Fuadın zəif cəhəti, boş damarı idi. Böyük və çətin bir sahəyə
rəhbərlik edən, yüzlərcə işçini idarə edən adama sentimentallıq
yaraşmaz. Fuaddasa qalmışdı bu sentimentallıq. İndi də Əhməd
Nəzərin sözləri mütəəssir etmişdi onu. Buna qədər ikrah
hissiylə olmasa da, hər halda bir növ etinasızlıqla,
hörmətsizliklə baxdığı yöndəmsiz çirkin kişi — birdən-birə ona
nə isə yaxın, məhrəm, — yaxın, məhrəm demək bəlkə düz
444
olmazdı, — hər halda anlaşıqlı bir insan olmuşdu... Elə bil içi
boş müqəvvanın simasında, öz qayğıları, öz dərd-səri, ən əsası
isə öz nəcibliyi olan bir canlı adam görmüşdü... Və bu an Fuad,
zahirən zərrə qədər bir-birinə oxşamasalar da, Əhməd Nəzərin
sifətində öz atası Qurbanın hansı cizgilərinisə gördü... Fuaddan
qabaq Əhməd Nəzərin müavini vəzifəsində Qaraş adlı bir
mühəndis işləyirdi. Yeddi-səkkiz ay işləyəndən sonra Əhmədlə
ləc düşüb; Əhməd bundan yazıb, bu Əhməddən. Fuad bu
intriqanın bütün təfərrüatını bilmirdi, bircə onu eşitmişdi ki,
son dəfə Qaraş Əhməd Nəzərdən otuz iki səhifəlik bir ərizə
yazıb — beş-altı mötəbər idarəyə və on-on beş qəzet-jurnala
göndərib. Əhməd Nəzəri savadsızlıqda, biliksizlikdə ittiham
etmək olardı, əlbəttə, amma Qaraşın özü də sən deyən yüksək
savad-bilik sahibi deyildi. Elə otuz iki səhifəlik ərizəsinin
özündə, deyir, azı yetmiş səhv varmış. Ayrı isə Əhməd Nəzəri
nədə ittiham etmək olardı — təmizliyi, pul, qadın
məsələlərində, dostbazlıq, yerlibazlıq və sairə bu kimi işlərdə
ifrat vasvasılığı aləmə məlum idi... Qohumbazlıq... Bəli, Qaraş
arayıb-axtarıb məhz belə bir faktı tapmışdı: Əhməd Nəzərov
ona tabe olan bir layihə bürosuna öz oğlunu işə düzəldib...
Əlbəttə, Qaraşın ərizəbazlığından bir şey çıxmadı, o vaxt
Şövqü də məsələyə qarışdı. Əhmədi müdafiə elədi. Qardaşı
Əşrəf də möhkəm idi yerində hələ və Qaraşın