r sevinc
verməyəcək, yalnız əziyyət və qayğı gətirəcəkdi; amma aparıb
qaytarmayıblar uşağı; əvvəla ona görə ki, bu bir-iki ayı əməllibaşlı
isinişiblər uşağa və ikinci də ona görə ki, "əgər aparıb
qaytarsaydıq, kim götürəcəkdi o yazığı, qeydinə kim
qalacaqdı?" Həmin o uşaq idi Nicat və həmin o oğulluğunu,
ömründə ilk və son dəfə "qohumbazlıq" edərək Əhməd
gözündən iraq olmayan bir yerə yüngülvarı bir işə düzəltmişdi,
tabeliyində olan işçilərinə də tapşırmışdı ki, ondan muğayat
olsunlar və indi də həmin o Nicatı tapşırırdı gələcək rəisə —
Fuada; bu idarədən gedərkən bircə ondan xətərəli idi...
"Vəzifəsindən sui-istifadə edib fərsiz oğlunu özünün idarəsində
446
işə oformit eləyib" — Qaraşın ərizəsində belə yazılmışdı.
Fuad:
—Xatircəm olun, Əhməd müəllim, — dedi və düşündü ki,
bu vədiylə vəzifəyə təyin olunacağı gümanının dürüstlüyünü
təsdiq edir bir növ...
Əhməd:
—Sağ ol, — dedi və nədənsə birdən ayrı məsələyə keçdi: —
Deməli, Fuad Salahlının dəfnində danışacaqsan?
Fuad duruxdu:
—Bəli, Memarlar İttifaqından zəng vurub xahiş elədilər. —
Ondan çıxmayan iş, sanki nə isə izahat verirdi, ya bir növ
özünə haqq qazandırmaq istəyirdi. Qəribə davrandığını dərk
edərək daha da karıxdı və başqa — ondan çıxmayan bir iş etdi:
— Nədir ki? — deyə suçlu-suçlu soruşdu.
Bu tamam mənasız və yersiz sual idi və ona elə gəldi ki,
Əhməd Nəzər eynəyinin altından bic-bic gülümsündü. Bu an
Əhməd Nəzər yenə dönüb həmişəki Əhməd Nəzər olmuşdu —
Fuadın sevmədiyi, xoşlamadığı, heç bir insani münasibət, heç
bir istilik duymadığı yad, uzaq, biçimsiz bir varlıq...
Əhməd Nəzər:
—Heç əşi... — dedi və bu deyilişdə də, bu həmişəki "əşi"nin
intonasiyasında, çalarında da Fuad bir eyham, bir tikan, bir
"badalaq" duydu... Tələsik Əhməd Nəzərin yanından çıxdı,
qəbul otağından keçərkən Nelliyə baxsa da, onu sanki görmədi.
İşçilər artıq onun kabinetinin qapısında toplaşmışdılar, Fuadın
ardınca içəri keçdilər, Fuad öz kürsüsünə əyləşib:
—Hərənizə beş dəqiqə — deyə