səsi gəlirdi: elə bil
dəhlizdə bir cüt ütü yeriyirdi. Bu səsə Təhminənin dikdaban
çəkmələrinin addım səsləri calandı: elə bil döşəməyə gilə-gilə
su damırdı.
Səslər uzaqlaşdı, itdi.
Qurban başını qaldırdı:
—Məmməd Nəsir, düzdü, deyirlər sənin bu Dadaşla xüsusi
zarafatın var?
—Necə bəyəm? Nə zarafat?
Qurban qımışdı:
—Nə bilim vallah, uşaqlar danışır. Deyirlər bərk içəndə
gecə saat ikidə, üçdə gedirsən bunlara. Zəngi basırsan, arvadı
oyanıb gəlib qapını açır. Deyir nə olub, nə təcili işdir ki?
Deyirsən bəs çox təcili işdir. Bəli, Dadaş bir tuman-köynəkdə
gözünü ovuşdura-ovuşdura qapıya çıxır. Deyir nə olub, nə var,
nə xəbərdir, ay Məmməd Nəsir, gecənin bu vaxtında? Sən də
ki, — Qurban papiros çəkənlərin xırıltılı gülüşüylə güldü, —
sən də ki, çırtıq çalıb deyirsən:
Tupbuludu, tupbulu.
Cupbuludu, cupbulu.
Məmməd Nəsir də bərkdən güldü. Ağzında bir dənə sağ dişi
yox idi.
—Olub-olub, — dedi, — əşi, mən bu Dadaşın
dabbaqxanada gönünə bələdəm. Neçə il yoldaş olmuşuq. Sən o
vaxt uşaq olardın. Birinci bura işə mən gəlmişəm. Elə o
vaxtdan korrektor işləyirəm. Yeddi dəfə orfoqrafiyanı
dəyişdilər. Hamısını da əzbərlədim. Latını da bilirəm, ərəbi də,
indikini də. Bir gün Parapetin tinində Mirzə Cəlilə rast gəldim.
Göy parusin pencəyi vardı. Əlində də əsası. Dedi: "Məmməd
Nəsir, axı biz belə deməmişdik, qardaş". Eh, ay Qurban,
adamlar var idi, adamlar görmüşdük.
50
Qurban:
—Dadaş da o vaxtdan işləyir?
—Yox, birinci bura mən gəlmişəm. Sonra dartdım Səfdəri
gətirdim. İndi baş mühasibdir e... o vaxt kassir köməkçisi idi.
Şunu götür, şunu qoy. Bu Dadaş da var ha... Bunu da bura mən
işə düzəltmişəm. Bir gün bax elə bu yerdə, söz yerinə çəkər
Teymur Mahmudova rast gəldim. Dedi: nə var, Məmməd
Nəsir, gözümə bir az turş dəyirsən? Dedim: bəs sağ oluz,
sağlığınıza dolanırıq. Amma bir, yoldaşım var. Mümkün
eləsəydiniz, onu işə götürərdiniz. Dedi: bəs nə yoldaş? Dedim:
bu Dadaş. Dedi: bəs nə bacarar? Dedim: Bəs hər nə desən.
Dedi gəlsin kuryer