k meyllər haqqında
söhbətləri tələbələr üçün tamamilə yeni, təsəvvürəgəlməz bir
aləm açırdı. Nədənsə tələbələrindən meylini ən çox Fuadla
Oqtaya salmışdı. Fuada "balaca Fuad, adaşım" deyirdi
həmişə... — "Balaca Fuad" ifadəsi o vaxtlar Fuada bərk dəysə
448
də, hər halda hiss edirdi ki, Böyük Fuad onu doğrudan da çox
istəyir... İndi istəməsin. Oqtayla birlikdə Fuad Salahlının evinə
də gedib gələrdi. Fuad sonsuz idi, bir özüydü, bir də arvadı.
Arvadı Solmaz heykəltəraş idi, o vaxtlar emalatxanası yox idi.
İkiotaqlı mənzillərinin bir otağı Fuad Salahlının çertyojları,
kitablarıyla, rəsmləriylə dolu idi, o biri otaqda gips, palçıq,
ağac parçaları, hazır və yarımçıq heykəllər, büstlər, müxtəlif
kompozisiya maketləri düzülmüşdü. Hətta bayır qapılarının
çölündə, mənzillərinin qabağındakı pilləkən meydançasında da
iri bir ağac kötüyü, xərəkdə palçıq qoyulmuşdu — mənzillərinə
sığışmamışdı bunlar, qonşuların deyinməsinə baxmayaraq bura
çıxarmışdılar. Oqtayla Balaca Fuad onlara qonaq gələndə,
Solmaz əllərinin gipsini, palçığını ətəyinə silər, amma siləndən
sonra da əl verməzdi, "bağışlayın, əllərim bir az çirkdir"
deyərdi. Məlum deyildi ki, belə olan surətdə, madam ki, əl
uzatmayacaqdı, daha ətəyinə niyə silirdi barmaqlarını... Böyük
Fuad onlara müxtəlif albomlar göstərərdi, mütləq
qaytaracaqlarını vəd alıb oxumağa cürbəcür tapılmayan
kitablar verərdi, bəzən hətta haradansa, köhnə şifonerin hansı
yuxarı gözündənsə konyak çıxarırdı, bir-iki qədəh vururdular
da...
Evlərində həmişə musiqi səslənərdi. Patefonu iki otağın
arasındakı açıq qapının ağzında qoyardılar, musiqi hər iki
otaqda eşidilərdi — hər ikisi musiqi sədalarının müşayiətilə
işləməyə vərdiş eləmişdi. Əsasən, Baxın və Motsartın əsərlərini
dinlərdilər, bir də köhnə xanəndələri — Cabbar Qaryağdını,
Seyid Şuşinskini, Zülfünü — bu vallar Solmazın atasından,
şuşalı Səlimbəydən qalmışdı...
Fuad Salahlı mühazirələrində nə qədər parlaq bəlağətə malik
olsa da adi həyatda az danışan,