qaradinməz bir adam idi.
Amma bəzən musiqinin, konyakın təsirindən cuşa gələrdi, dil
boğaza qoymazdı və o zaman, düzdür çox nadir hallarda olurdu
bu, haradansa, şifonerin altından boruşəklində bükülmüş,
saralıb-solmuş iri "Aleksandr kağızlarını" çıxardardı, hələ
449
davadan qabaq çəkdiyi və heç bir vaxt həyata keçməmiş
layihələrini, müxtəlif binaların çertyojlarını göstərirdi. Bu
layihələr o illərdə tikilən binaların heç birinə oxşamazdı. İndi
neçə il sonra da Fuad, Balaca Fuad hərdən bir o layihələri
xatırlayır, bəzən hətta yuxusunda da görür və düşünürdü ki,
onlardan çoxu — xüsusilə dəniz sahilində tikilməsi nəzərdə
tutulmuş Xəzər muzeyi — akvariumun layihəsi — indinin
özündə də hər hansı bir şəhərin yaraşığı ola bilərdi... Əlbəttə
bir şərtlə ki, mühəndis hesablamaları təzədən edilsin, yeni
inşaat materialları və yeni tikinti üsulları nəzərə alınsın...
Ancaq kim idi bununla məşğul olan, bir halda ki, Fuad
Salahlının özü də buna qatlaşmadı...
Bəzən söhbət Şövqüdən düşərdi, çünki Şövqü o dövrdə də,
yəni elə bütün başqa əvvəlki və sonrakı dövrlərdə də ən məşhur
memarlardan, proyektləri ən çox icra olunmuş müəlliflərdən
biri idi. Fuad Salahlının gənclik yoldaşı idi Şövqü. Bir yerdə
oxumuşdular Leninqradda, neçə il bir yataqxanada, bir otaqda
tələbəlik həyatının acısını-şirinini dadmışdılar. Yolları sonralar
ayrıldı və indi, indi-yəni onda, əllinci illərdə — bir-birləriylə
qanlı-bıçaq idilər. Hər halda institutda hamı belə danışırdı,
deyirdilər ki, bir-birlərini görməyə gözləri yoxdur. Amma Fuad
heç bir vaxt mühazirələrində Şövqüdən danışmazdı — nə
lehinə, nə əleyhinə. Öz evlərində, Oqtayla və "Balaca Fuadla"
söhbətlərində isə, bəzən ürəyini boşaldardı. "Şövqü istedadlı
adamdır, şübhə yoxdur, buna, —deyərdi — özü də ən dəhşətlisi
odur ki, hər şeyi çox gözəl başa düşür, memarlıqda yaxşının nə,
pisin nə olduğunu çox gözəl bilir və bunu bilə-bilə yaxşını
qoyub pisdən yapışır. Konyukturşikdir, vəssalam. Cığaldır
Şövqü!" Cığal Şövqü.