. Şövqünün bu ayamasını da Balaca Fuad
ilk dəfə Salahlının dilindən eşitmişdi. Bundan kəskin bir söz
heç bir vaxt deməmişdi Fuad Salahlı Şövqü haqqında...
Sonralar söz çıxartdılar, birinin üstünə beşin qoyub artırdılar
ki, Fuad Salahlı Şövqüyə paxıllıq edir, odur ki, hər yerdə
kölgəsini qılınclayır. Amma, Balaca Fuad o bədnam
450
məruzəsini heç də böyük Fuadın fitvasıyla yazmamışdı, ay
tövbə! Əlbəttə adamın allahı var, bütün bu söhbətlərin,
Salahlıyla təmasın, albomların, kitabların Balaca Fuadın
memar kimi yetişməsində, zövqünün biçimlənməsində təsiri
çox olmuşdu və onun bu iqlimdə tərbiyələnmiş zövqü o illərdə
Bakıda ucaldılan bəzək-düzəkli torta bənzəyən binaları qəbul
edə bilməzdi. Tələbə elmi cəmiyyətində məruzəsində də məhz
bunu demişdi və bura toplaşmış tələbələrin gurultulu alqışları
altında Şövqü Şəfizadənin bir neçə əsərini də tənqid etmişdi.
Fuad Salahlı bu məruzəylə ilk dəfə burada, Balaca Fuadın
çıxışı əsnasında tanış olmuşdu. Amma məsələni elə şişirtdilər,
elə böyütdülər ki!..
Dekan Zülfüqarov Qurban kişinin yerlisiydi, kənddə dədə-
babadan qonşu olmuşdular, burada, Bakıda da bir-iki dəfə
Fuadgilin evlərində olmuş, Çərkəz arvadın pürrəng çayına
"bəh, bəh" demişdi. Dekan Zülfüqarov həmişə Balaca Fuada
"hə, eloğlum" deyərdi, Qurbanı soraqlaşardı: "kişinin əhvali-
şərifi necədir? — sonra həmişə əlavə edərdi: ondan muğayat ol
ha, mənim ellim canlara dəyən oğlandır"...
Başı nə qədər qarışıq olsa da, Balaca Fuadı görəndə dekan
Zülfüqarov həmişə dişlərini ağardırdı. Fuadın yadına düşdü ki,
doğrudur, Zülfüqarov həmişə onu görəndə irişərdi, amma
"dişlərini ağardardı" demək düz olmaz, dişləri heç vaxt ağara
bilməzdi, dişləri sapsarı, dişlərinin dibləri isə həmişə qırmızı
olardı, bilmirəm nə səbəbdən həmişə dekan Zülfüqarovun
qabaq dişlərinin dibi qanamış olardı, damağından dişlərinə qan
sızardı və odur ki, dekan dodaqlarını çırmalayanda dişləri də
qarışıq bir rəngdə — sarı, çəhrayı rəngdə görünərdi. Həmişə
Balaca Fuadı xoş