bir sözlə dindirərdi: "Hə, balaca kişi, xeyir
ola, qaşqabağın yernən gedir. O cür kişinin balası gərək həmişə
başını şax tuta"... "Əə, ay allahsız, yenə qan eləmisən, deyirlər,
kurs işin qiyamət çıxıb..." "Eloğlu, gəlsənə səni bir Tiflisə
göndərək, gedəsən tələbə konfransına, hə?"
Balaca Fuadın məruzəsindən iki gün sonra, onu dekanın
451
yanına çağırdılar. Elə leksiyadan çıxartdılar, dekanın katibəsi
gəldi, müəllimdən izin istədi — Mehdiyevi təcili yoldaş
Zülfüqarovun yanına çağırırlar, — dedi.
Fuad dekanı tanımadı.
Həmişə gülərüzlü, şirindilli Zülfüqarovun sir-sifətindən
zəhrimar yağırdı. Başını qaldırıb kinli-kinli uzun müddət Fuada
baxdı, nəhayət dilləndi:
—Mehdiyev, — dedi. — "Fuad bala" yox, "eloğlu" — yox,
"balaca kişi" yox, məhz "Mehdiyev", — o nə məruzədir,
etmisiniz? — "Etmisiniz!", "Siz", Fuad elə bildi söhbət ayrı
adamdan gedir, Zülfüqarov heç vaxt ona "siz" deməzdi. "Siz nə
etdiyinizi dərk edirsinizmi?" — Otaqda kənar adamlar da vardı,
bəlkə Zülfüqarov ona görə belə danışır. Hər halda Fuad,
ömründə birinci dəfə idi ki, bir adamın sifətinin necə
dəyişdiyini görürdü, "çevirərəm boz üzümü" ifadəsinin
müstəqim mənasını əyani şəkildə dərk edirdi. Doğrudan da
kənar adamlar otaqdan çıxandan sonra Zülfüqarovun üzünün
ifadəsi dəyişməsə də sözlərinin lüğət tərkibi bir qədər dəyişdi:
— Ədə, a qırışmal, o nə qələtdir elə, başından böyük qələtlər
eləyirsən? Sənin Şövqü Şəfizadəylə nə işin var, a mən deyən?
Tayın-tuşundur sənin Şövqü Şəfizadə?!. Sənin o sərçə cüssənə
bir elə Şövqü Şəfizadəyə sataşmaq yaraşır... Sən heç qanırsan,
heç beynivə vurursan bir, kimdir Şövqü Şəfizadə... İndi sən də
guya hıqqanıb-zıqqanıb memar olmaq istəyirsən, onu bil ki,
doğrudan da işdi-şayət memar olsan, bütün ömrüvü Şövqü
Şəfizadənin kölgəsində daldalanacaqsan... Bilirsən kimdir
bizim sahədə Şövqü Şəfizadə? Bildin, sırğa elə as bunu
qulaqlarından, gərək Qurban kişiyə deyim o qulaqlarıvı bir
möhkəm çəksin... Şövqü Şəfizadə bizim hamımızı