mənasız-mənasız hey irişir, kos
kimi ora-bura dığırlanan göz bəbəklərini rektordan çalsaç
453
kişiyə, o kişidən rektora qaçırırdı, üşüyən adamlar kimi əlini
əlinə sürtürdü.
Rektor Fuadı təpədən—dırnağa süzüb:
—Qəhrəman bu imiş, — dedi. — Pah atonnan, əjdaha imiş
ki bu!..
Hər üçü güldü. Hamıdan bərk Zülfüqarov hırıldadı...
Fuad qıpqırmızı qızardı, pörtdü, ona elə gəldi ki, boyunun
törə olmasına söz atırlar; indi bu üç kişi onu masqaraya qoyub
rişxənd edəcək. Ancaq bura gələndə qəti qərar vermişdi:
"Ölmək-ölməkdir, xırıldamaq nə deməkdir", özünü mərdmərdanə
aparacaq, cavablarını verəcək, qovurlar institutdan
qovsunlar. İndi də bu "əjdaha" atmacasına sərt bir cavab
verməlidir, tutarlı bir söz tapıb deməlidir. Elə ağzını açmaq
istəyirdi ki, tanımadığı kişi:
—Bala, — dedi, — dərslərini oxuyub başa vurdun?
Fuad elə bildi ki, kişi institutu nəzərdə tutur. Yəni ikinci
kursdaca tələbəliyini birdəfəlik başa vurduğuna işarə edir:
deməli, çıxardırlar onu institutdan, Asyanın nəziri-flanının bir
feyzi olmayıb... Hiss etdi ki, soyuq tər basır onu, vermək
istədiyi ötkəm cavablar bir-bir uçub getdi beynindən və az qala
yalvarırmış kimi səsi əsə-əsə:
—Yox, mən hələ oxumaq istəyirəm, — dedi, — mən...
Tanımadığı kişi həlim baxışlarla onu süzdü və:
—Bala, — dedi, — mən bugünkü dərslərini deyirəm,
qurtardı bugünkü dərslərin?
Zülfüqarov Fuada macal vermədən:
—Yox, hələ bir dvuxçasovkaları da var, — dedi.
Kişi ağır-ağır Zülfüqarova baxıb:
—Elə bilirəm dekanın müsaidə edər, — dedi. — İstəyirəm
mənimlə gedəsən. — Kişinin sözü qurtarmamış Zülfüqarov
tələsik:
—Əlbəttə, əlbəttə, nə söz ola bilər, — dedi.
Kişi rektorla möhkəm əl tutdu, Zülfüqarova isə ağızucu bir
vida edib otaqdan çıxdı. Fuada işarə elədi ki, dalınca gəlsin.
454
İnstitutdan çıxdılar, qara rəngli bir maşına yanaşdılar. Kişi ona
arxada yer göstərdi, özü qabaqda əyləşdi. Yol boyu dinibdanışmadılar.
Yalnız maşın hündür, çox yöndəmsiz bir binanın
(Fuad bilirdi ki, bu binanı Şövqü