r götürüm onu hələlik, sonra baxarıq. Eh,
kişilər vardı o vaxt, hanı indi onlar!.. Qaldıq uşaq-muşaq
əlində. İndi hər yerindən duran...
—Bəs düzdür ki, bu Dadaş Teymur Mahmudovdan material
verib?
Məmməd Nəsir çiyinlərini çəkdi:
—Əşi, gedək bir nərd ataq da...
—Deməli, Dadaşı işə sən düzəltmisən. Kuryerlikdən
başlayıb gör hara qalxıb!
—Hə, o vaxt yaman ləng idi. Elə hey qışqırırdılar: ay Dadaş,
di tez ol, tərpən. Əlli-ayaqlı ol bir az. Şer də qoşmuşdular: ay
Dadaş, başıva daş, tərpənmə belə yavaş. İndi gör kimdir!
Qurban:
—Müdirin sağ əli, — dedi, — sözü qılınc kimi keçir.
Kəsdiyi başa sual yoxdur. Amma insafən səni həmişə müdafiə
eləyir. O səfər töhmət vermək istəyirdilər, qoymadı.
Məmməd Nəsir:
—Çox sağ olsun, — dedi. — Mən ki, ondan bir pislik
görməmişəm, ancaq yaxşılıqdan başqa. Adamın allahı var. Əşi,
kişisən, dur gedək bir nərd ataq.
—Yox, gərək evə qaçam. Beş dəqiqə gec gəlsəm, arvad
günümü göy əsgiyə bürüyəcək. Sən belə-belə şeyləri
bilməzsən, Məmməd Nəsir, sənə nə var ki, subay adamsan...
51
—Subaylıq sultanlıqdır. Bir həsirəm, bir də Məmməd Nəsir.
Otaqdan çıxdı. Otaqların çoxu boşalmışdı. Səfdər dayı
dəmir qapısını qıfıllayıb pilləkənə tərəf yollandı. O həmişə işə
hamıdan tez gəlib hamıdan gec gedərdi.
Məmməd Nəsir:
—Səfdər, — dedi, — bir nərdlə necəsən?
Səfdər dayı fikirli və dalğın görünürdü. Səsi eşidib diksindi,
başını qaldırdı. Elə bil Məmməd Nəsiri əvvəlcə tanımadı, elə
bil onu ilk dəfə görürdü. Eynəyini çıxarıb nəfəsini şüşəyə
verdi, sonra dəsmalla sildi.
—Ey, ay Nəsir, — dedi, — mən nə hayda, sən nə hayda!
İki ay bundan qabaq Səfdər dayının arvadı rəhmətə
getmişdi.
Məmməd Nəsir:
—Ay Səfdər, — dedi, — vallah, bu dünya bir yer deyil. Bir
başım açılmır, bir macal eləyə bilmirəm ki, gedib özümü
öldürüm.
Səfdər:
—Özünü niyə artıq zəhmətə salırsan, əcəl onsuz da özü
gəlib səni tapacaq.
Məmməd Nəsir pıçıltıya keçdi:
—Səfdər, deyirlər Dadaş Teymur Mahmudovdan danos
yazıbmış, hə?
Səfdər dayı arı qovurmuş