, tələsirəm.
—Oqtay Muradov.
—Hə, Oqtay. — Fuad əlini başına apardı, saçlarını
qarışdırdı — çağır gəlsin — dedi.
Oqtay daxil oldu:
—Görürəm yenə iclasları durna qatarı kimi səfə düzmüsən,
— dedi.
459
—Day demə, yallah Oqtay — Durub əl uzatdı. — Bir macal
eləyə bilmirəm ki, səninlə görüşüb ağıllı-başlı söhbət eləyək,
danışıb-dərdləşək.
—Özün özünlə görüşməyə vaxt tapırsan ki, mənimlə də
tapasan...
—Bax, bura bax, — dəftərçəsini göstərdi — sənin sözlərin
yadımdan çıxmayıb ha!.. Gündə özümçün qeyd edirəm: —
özüm özümlə görüş. Yəqin mənim də yavaş-yavaş başım xarab
olur.
—Buna heç vaxt macal tapmayacaqsan, o qədər ki, sən
camaatla iclas keçirirsən.
—Eh, ay Oqtay, elə bilirsən, camaatla iclas keçirirəm.
Camaat iclasda danışır, mən qulaq asmıram, özüm özümlə öz
içimdə gündə yüz iclas keçirirəm, yüz daxili səs eşidirəm;
amma yekunlaşdırıb qərar çıxartmağa macalım olmur.
Telefon zəng çaldı.
—Bəli. Yox, saat ikidə. Bəli. Dəfn dörddədir. Oldu. —
Dəstəyi asdı və eyni zamanda o biri telefon səsləndi. Oqtaya:
— Görürsən də mənim günümü? — dedi. — Bəli, eşidirəm,
yoldaş Sadıxov. Baş üstə, göndərərik.
Özü nömrə yığdı:
—Mürsəl, trestə arayış göndərin. Sadıxovun adına. Sabah
yox, adama sözü neçə kərə deyərlər?!. — Cavab gözləmədən
dəstəyi qoydu.
Oqtay:
—Mən çox fikir eləmişəm, — dedi, — sənin tipdə
adamların fəallığı bilirsən nədəndir, hə? Öz-özünüzdən qaçmaq
istəyirsiz, vəssalam...
Fuad bir qədər sərt:
—Elə bu dərin fikrini mənə çatdırmaq üçün yanıma gəlməyə
belə can atırdın? — dedi və dərhal da özünü ələ aldı; yox, bu
sayaq danışmamalıdır, itməcazlıq, acıdillik uğursuzluğun,
küskünlüyün əlamətidir; Oqtay bu cür atmacalar ata bilər,
amma Fuadın ixtiyarı yoxdur: adamlara rəhbərlik etmək
460
istəyirsənsə, onların narazılıqlarına, həsədlərinə, acıqlarına da
gərək dözümün olsun, gərək onların qabıqlarına girə biləsən ki,
keçirdikləri, içlərində boğduqları hissləri-həyəcanları başa düşə
və yola verə biləsən. — Bağışla, Oqtay, — dedi, —