ürəyinə
dəymək istəmirdim.
Oqtay da gülümsündü:
—Sən də incimə, — dedi. — Nə isə bu çox uzun söhbətdir,
bir gün, inşallah, macal taparsan eləyərik bu söhbəti. —
Oqtayın gicgahları ağappaq ağarmış, ordları batmışdı, son
vaxtlar lap düşüb yazıq, ya bəlkə Fuad Salahlının ölümüdür
ona belə ağır təsir edən?
—Ayrı şey üçün gəlmişəm yanına. Bilirsən də, bu gün Fuadı
basdırırıq.
—Bilirəm — "Basdırırıq". — Dəfndə çıxış edəcəyini
demədi Oqtaya, onsuz da Oqtay orada olacaq, görəcəkdi.
Kədərli görkəmlə: —Yazıq Fuad, heyf ondan — dedi.
Oqtay onun təəssüfünə məhəl qoymadı:
—Biz qəzetə elan vermək istəyirik, — dedi. — Mən, Asəf,
Sultan, bir neçə nəfər — onun keçmiş tələbələri, iş yoldaşları.
Amma götürmürlər, deyirlər elan onsuz da çoxdur. Sən kömək
edə bilməzsən ki?
Fuad:
—Edərəm, — dedi, dəstəyi qaldırdı, nömrənn yığdı, xahişini
bildirdi və təşəkkür elədi. Oqtaya:
—Vəssalam, — dedi, — verin elanınızı. Mənə görə başqa
qulluğun?
Oqtay:
—Çox sağ ol, — dedi, — mən heç düşünmürdüm ki, belə
asan həll oluna bilər. Sən ki bunu elədin, böyük işdir, səhərdən
çalışırdıq bir şey çıxmırdı, — ayağa durdu.
Fuad:
—Otur, — dedi, — hələ bir neçə dəqiqə vaxtım var, çataram
alman qardaşları qarşılamağa. De görüm kim-kim verirsiniz,
başsağlığını? Sən, Sultan, Asəf...
461
—Cahangir, bir-iki yoldaş da var, sən tanımazsan...
Fuad:
—Məni də yazın, — dedi.
Oqtay tutulan kimi oldu:
—Axı sən... — deyə sözə başladı, amma susub durdu, elə
bil söz axtarırdı — axı sən hər halda rəsmi adamsan...
— Ad, familiyamı bütünlüklə yazmayacaqsınız ki... Oqtay,
Sultan, Asəf, Cahangir, bir də Fuad, kim nə bilir hansı Fuaddır?
—Özün bil... yazarıq, — nə isə Oqtay çox könülsüz deyirdi
bunu, — amma neynirsən axı?.. Hə — nə isə yadına düşdü. —
həm də sənin familiyan rəsmi nekroloqun altında yazılıb da?
—Nə olsun? Rəsmi nekroloq — rəsmi nekroloqdur, bu
başsağlığını isə yaxın adamlar verir...
—Bəli, yaxın adamlar! — Oqtay lap məyuslaşmışdı.—
Yaxşı, yazarıq sənin adını, bilmirəm