m amma neyləyirsən bunu?
—Necə yəni neyləyirsən? Bəs siz neyləyirsiz? Sən, Asəf,
Sultan? Onsuz da bu indi yazıq Fuad Salahlının vecinə deyil...
hər halda mən də onun tələbəsi olmuşam axı...
—Düzdür, olmusan. — Oqtayın səsində nə isə bir xal, çalar
vardı, bunu yalnız Fuad duya bilərdi. — Amma qəribə bir
höcətlik Fuada da hakim kəsilmişdi, xəstə bir həvəs —
məsələni axıracan açıb-ağartmaq həvəsi duyurdu.
—Nədi, Oqtay? Deyəsən, bu heç səni açmadı axı... Məni öz
dəstənizə yaraşdırmırsınız axı deyəsən? İndi yəqin ürəyində
deyirsən; əcəb işə düşdük, kaş heç bu məsələyçün Fuada
müraciət etməyəydik, nə bileydiz ki, öz adımı da böyrünüzə
qoşacam? İndi məni kənar eləmək də yaxşı düşməz, amma
mənim adımı öz aranızda görmək də ürəyindən deyil... axı heç
kim bilməsə də siz ki biləcəksiniz — Fuad — yəni hansı
Fuaddır bu!
—Sənə nə olub, Fuad? Bu nə qəribə söhbətdir belə?
—Niyə ki, mən açıq danışmağı sevirəm, hərdən-birdən. Çox
vaxt açıq söhbətə macalım olmur, elə əslinə baxsan indi də
yoxdur, amma rus demişkən, "radi sportivnoqo interesa",
462
mənimçün maraqlıdır: deməli, elan verməyə kömək lazım
olanda Fuad Mehdiyev yaxşıdır, amma adının sizinlə yanyanaşı
çəkilməsinə layiq deyil...
—İndi bir yaxşılıq elədin, o saat gərək başımıza qaxıb
burnumuzdan tökəsən?
—Yox, niyə ki. İntəhası sənin hərəkətindən belə çıxır ki...
—Yaxşı... — Oqtay elə bil birdən qarara gəldi — indi ki,
açıq danışmaq istəyirsən, mən də açıq danışaram. Məsələ onda
deyil ki, sənin adın bizim siyahıya layiq deyil. Özün də bilirsən
ki, bu əbləh söhbət olardı. Məsələ ondadır ki, Fuad Salahlının
ailəsinə verilən başsağlığında sənin adının düşməsi... necə
deyim... münasib deyil.
—Niyə?
—Özün bilirsən niyə... Bütün o əhvalatlar yadından çıxıb?
—Ay sağ ol, aton rəhmətlik! Mənə də elə bunu bilmək
lazım idi. O, əhvalatlardan iyirmi üç il keçir. Ən ağır cinayəti
də müddətin uzaqlığına görə bağışlayırlar. Siz, sən və sənin
dostların isə hələ də bu kini ürəyinizdə saxlayırsız!