o adda
adam tanımırsan. Fuadı bu bilirsən necə yandırırdı. Heç cür
beyninə sığışdıra bilmirdi ki, insan birdən-birə belə dönük çıxa
bilər, bütün o söhbətlərimizi, birgə arzularımızı, mübahisə və
müzakirələrimizi, hər şeyi, hər şeyi tapdalayar. Bəzən gecələr
mübahisəmiz uzananda Solmaz bizə kartof qızardardı,
yadında... bir dəfə pulumuz yox idi, yadında, Fuadın ad
günüydü, olan-qalan qəpik-quruşumuzu verib araq almışdıq,
Fuadgildə də yalnız bircə dənə, bircə dənə lumu qalmışdı,
lumunu da yeyib qurtardıq, sonra araq içib lumu qabıqlarını
zakuska eləyirdik, yadında? — Oqtay adda-budda danışırdı,
amma bu hətərən-pətərən danışıq deyildi. Fuad bu pərakəndə
sözlərin, dağınıq xatirələrin dəqiq məntiqini izləyə bilirdi. —
Bütün bunları sən bir günün içində unutdun, adlayıb keçdin...
464
Şövqünün... — Əgər desəydi ki, "qızın aldın" Fuad onu
otağından qovacaqdı, Oqtay bir an susub — Şövqünün... adamı
oldun — dedi, yenə susdu, baxışları harasa çox uzaqlara dikildi
və sükutdan sonra əlavə etdi: — Bilirsən nə çətin günləri oldu
Fuadın... İnstitutdan çıxardılandan sonra...
—İnstitutdan çıxardılandan sonra — deyə Fuad Oqtayın
dalğın tonunu yamsıladı. — Başa düşmürəm nə bayraq
eləmisiz bunu institutdan çıxartdılar, səkkiz aydan sonra da
bərpa elədilər... Hətta işləmədiyi vaxtın maaşını da aldı, səhv
etmirəmsə...
Oqtay qəmli-qəmli:
—Yox, səhv etmirsən, — dedi, — amma səkkiz ay — 240
gün, 240 gecə deməkdir, Fuad, hər saatı, hər dəqiqəsi min
əzaba çevrilən 240 gün, 240 uzun-uzadı, qurtarmaq bilməyən
gecə...
Fuad güldü:
—Afərin, tez hesabladın! Ayı günə tez vurdun, amma 240
gün, nə bilim neçə min saat, neçə milyon dəqiqə olsa da, hər
halda bu müddət keçib getdi və Fuad yenə instituta, əvvəlki
mövqeyinə qayıtdı ki...
—Çünki təslim olmadı, haqqını tələb etdi, haqlı olduğunu
isbat elədi.
—Xeyr, bağışla, tamam başqa səbəblərə görə... Qəzetlərdə
partiyanın qərarı çap olundu — memarlıqda bəzəkçilik
barəsində. Fuadın da dili uzun oldu ki, mən də məhz