elə bunları
deyirdim də...
—Görürsən ki! Deməli, ədalət hökmən qalib gəlir.
—Mən görürəm, amma sən də bil ki, mənim vicdanım
təmizdir Fuad Salahlının ruhu qarşısında. Bilmək istəyirsənsə
Şövqünün də...
Oqtay:
—Dilinə gətirmə bunu, Fuad, — dedi. — Səni deyə
bilmərəm, amma Şövqü Fuada elədiyini eləyib... Əlindən
gələni eləyib, onu layihəçi memar, yaradan, tikən memar
465
olmağa qoymadı... Hətta Fuad Salahlı elmi işə qapananda
burada da ona mane olmaq istədi, dissertasiyasını ləğv
elətdirməyə çalışdı, intəhası bacarmadı.
—Bütün bunlar ara qeybətləridir, Oqtay. Məni bağışla,
amma sənə heç yaraşmaz belə xala-bacı söhbətlərini təkrar
eləmək...
—İncimə, Fuad, bilirəm Şövqü qayınatandır, Rimanın
atasıdır, amma mən bilmədiyimi demərəm...
Fuad bir an qorxdu, qorxdu ki, Oqtay doğrudan da dəqiq
faktlar, inkaredilməz sübutlar gətirər və Fuadçün bu da bir
mənəvi problem yaradar; macalı hardaydı Fuadın bu cür
köhnə-güləşdə qurdalanmağa, həm də axı indi Fuad Salahlı
dünyadan gedəndən sonra bütün bunların kiminçün və nə
əhəmiyyəti vardır?
—Yaxşı, Oqtay, qadası, mübahisə eləməyək, istəmirsiz,
yazmayın mənim adımı, bəlkə Solmaz xanımın da xoşuna
gəlmədi bu heç. Axı o da yəqin Şövqünü və məni ərinin
düşməni sayır...
Oqtay nə hə, nə yox dedi, ayağa qalxdı, dinməzcə Fuadla
görüşüb otaqdan çıxdı.
Fuadın isə xəyalında çoxdan yadına salmadığı, unutduğu,
daha doğrusu, unutmaq istədiyi, demək olar ki, unutduğu,
amma büsbütün unuda bilmədiyi bir səhnə canlandı: Fuad
Salahlı instituta bərpa olunan gün dəhlizdə dayanıb
gülümsünür, tələbələr bir-bir yanaşıb onu təbrik edirlər. O,
Balaca Fuad isə ürək eləyib yanaşa bilmir Böyük Fuada. Axı
səkkiz aydır ki, görüşüb kəlmə kəsməyiblər. Niyə, axı niyə
yanaşmadı, yanaşa bilmədi. O vaxt-Balaca Fuadın Böyük Fuad
qarşısında, nə qəbahəti, nə günahı vardı ki, bunu etməkdən
çəkındı?! Niyə, axı niyə qorxurdu ki, əl uzatsa Böyük Fuad
əlini cibində gizlədər və Balaca Fuadın əli havada qalar...
Yeddinci fəsil