!" Bəlkə ona görə ki, alan yoxdur, dostlarım, hə?
Prinsip — işdir — tikilmiş bina, salınmış massiv, nimdaş
binalardan azad olub açılmış meydan... Onlar əlbəttə, Fuada
bağışlaya bilməzdilər ki, Fuadın bu şəhərdə həmişəlik izi
qalacaqdır — neçə-neçə bina, prospekt, yaşayış rayonu... Öz
aləmlərində onlar yəqin elə düşünürdülər ki, Fuadın
planlaşdırdığı məhəllələri daha yaxşı planlaşdıra bilərdilar,
saldığı küçələri, tikdiyi binaları daha uğurlu yarada bilərdilər.
Amma edə bilmirdilər, ona görə də içlərini yeyə-yeyə
qalmışdılar. Yəqin dalınca küncdə-bucaqda qeybət də qırırdılar
ki, "Fuadın bəxti Şövqüylə qohum olanda gətirdi". Qoy elə
düşünsünlər, cəhənnəmə ki... Qəribədir, niyə mən öz içimdə bu
qədər mübahisə edirəm Oqtayla, Oqtaylarla, hətta hirslənirəm,
qızıram onlara. Niyə fikrimi bu qədər məşğul edirlər. Niyə
mənə elə gəlir ki, Oqtay da, onun dostları da nə səbəbdənsə
özlərini məndən yuxarı tuturlar, məni özlərinə tay bilmirlər.
Halbuki tərsinə olmalıydı məntiqnən.
Oqtay bir dəfə ağzından qaçırtdı ki, "Fuad, sən elə bilirsən
biz sənə paxıllıq edirik, vallah, inan ki, eləmirik". Lap "qarğa,
məndə qoz var" oldu. Çox əcəb, eləmirsiz, daha yaxşı, atovuz
rəhmətlik. Bəs niyə eləmirsiz? Çox nahaq eləmirsiz! Gərək
eləyəydiz! Şövqü demişkən sənətkarda gərək bir az paxıllıq
olsun, bütün başqa ehtiraslarla və bütün başqa cəhətlərlə
yanaşı. Hələ onu demirəm ki, hər bir kişidə, elə yəni qadında
da — bu hiss bir qədər olmalıdır... Şübhəsiz, bu hiss başqa
hissləri üstələməməlidir, həddən artıq şişib adamın beynini
zəhərləməməlidir, amma əndazəsində, xörəkdə duz kimi,
şəxsiyyətin tərkibində də paxıllıq olmalıdır. Yaxşı, paxıllıq
demə, həsəd de, rəqabət hissi de, özgənin uğurlarına qısqanclıq
de, nə bilim nə deyirsən de. İş sözdə deyil ki, məsələnin
məğzində, mahiyyətindədir... Nə belə fəxr edirsiz ki, paxıl
468
deyilik. Deməli, yarış hissi yoxdur sizdə, qalib gəlmək əzmi,
iradə, inad, qüvvə yoxdur. Gücsüzlərin təsəllisidir sizin
təsəlliniz;