kimi dəsmalını yellədi:
—Məmməd Nəsir, sən ölənlərinin goru, xatovu məndən
uzaq elə. Sən içmisən, dünya vecinə deyil.
Tələsik addımlarla çıxıb getdi: tak-tuk, tak-tuk...
Maşını qarajdan çıxaranda Zaurun yadına düşdü ki, çimmək
paltarı yadından çıxıb idarədə qalıb. Yay vaxtı bu dənizliyini
həmişə idarədə qoyurdu. Görürsən işdən sonra uşaqlarla
sözləşib tələsik bir cumdular dənizə.
Maşını nəşriyyatın qabağına sürdü. İş qurtarmış, camaat
dağılmışdı. Qapını döydü. Qapıçı: heç kəs yoxdur, — dedi, —
hamı çıxıb gedib.
52
—Bilirəm, — deyə Zaur tələsik onun yanından içəri
dürtüldü, — yadımdan şey çıxıb qalıb.
Öz otaqlarına çıxdı. İçəri girdi, siyirməni çəkdi, qəzetə
bükülmüş dənizliyini götürdü. Saata baxdı və birdən təəccüblə
qulaq verməyə başladı.
Bomboş idarənin yuxarı mərtəbəsindən nərd səsi aydın
eşidilirdi. "Bıy, Məmməd Nəsir burdaymış ki! Görəsən kimi
xamlayıb?"
Fikirləşdi ki, qoy çıxım baxım, görüm kimi xamlayıb.
Əvvəl-əvvəl Təhminəylə danışmağa mövzu da olar.
Ümumiyyətlə, fikir verib Təhminə Məmməd Nəsirdən
danışmağı sevir, o biri məktəb əhvalatını da danışaram. "Sonra
da keçərsən ayrı söhbətlərə, incə mətləbə, Zaur kişi. Ay
vələddüzzina!".
Bığaltı qımışdı, saçlarına sığal verdi, yüyürüb yuxarı
mərtəbəyə dırmaşdı, nərd səsi gələn otağa tərəf getdi.
Qapını açdı, baxdı. Mat qaldı.
Otaqda Məmməd Nəsirdən başqa heç kəs yox idi. Məmməd
Nəsir öz-özüylə nərd oynayırdı. Zaurun gəlişini duymadı:
—At, Dadaş, — dedi. Atdı. — Aha, şeş qoşa.
Oynadı.
—İndi lələşün Məmməd Nəsir atsın.
Atdı.
—İki-bir. — Başını qaşıdı. — Yaxşı, mən bu iki-bir andıra
qalmışı hardan oynayım? Əldən oynasam bataram ki... ayrısı
da yoxdur. — Oğrun-oğrun ətrafa döyükdü. Zauru yenə
görmədi. — Bu heç, — dedi. — Guya bu olmayıb. Qoy bir də
atım. Özümüzük də, bilən olmaz.
Atdı.
—Tfu səni. Yenə iki-bir. Gətirmir də...
Zaur yavaşca qapını örtüb ağır-ağır pilləkəni düşməyə
başladı. Başını buladı, gülümsündü. Qapıçıya:
—Sağ olun, — dedi və çıxarıb otuz qəpik