dilə-dişə də düşmədi... Çox adam heç
indiyəcən eşitməyib bu əhvalatı... Amma bir ay sonra Bilqeyis
xanım rəhmətə getdi. Nə dəhşətli günlər idi, ilahi. Niyə bu gün
mənim yadıma, ancaq pis, ürək ağrıdan şeylər düşür...
Rumiyyənin qarnı burnunda idi... Anasının tabutunu
qucaqlayıb hönkür-hönkür ağlayırdı... Fuadın anası ona
yanaşdı, tabutdan aralamaq, ovutmaq istədi, çiyinlərini
qucaqladı... Bu səhnə indiyə kimi Fuadın gözləri qarşısındadır:
Rumiyyə o qədər adamın içində kobud bir hərəkətlə Çərkəzin
əllərini çiynindən atdı, bərkdən: "Əl çəkin məndən!" — dedi.
Əlbəttə elə məqamda, Rumiyyəyə nə demək olardı, dərddən lap
ağlı çaşmışdı, amma hər halda...
Çərkəz uddu, bir şey demədi, kirimişcə kənara çəkildi.
Bilqeyisi basdırıb qəbir üstündən qayıdandan sonra da onlara
gəldi, mətbəxə keçdi, gələn qonaqlara çay paylamaq, ev-eşikdə
əl tutmaq istədi... Arada bir də Rumiyyəyə yanaşdı: "Qızım, bir
toxta, ölənlə ölmək olmaz, özünə yazığın gəlsin, — dedi —
qarnında da balan var". Rumiyyə kəskin ədayla üzünü yana
çevirdi, gələnlərdən kiminləsə bərkdən danışmağa başladı..
Çərkəzin sözü ağzında yarımçıq qaldı. Gecə isə Rumiyyə
Fuada: "Anana de ki, mənə təsəlli-zad verməsin, — dedi, — öz
dərdim özümə bəsdi..." — Rumiyyənin gözlərində elə dərin bir
iztirab vardı ki, Fuad etiraz edə bilmədi. "Çaynan-zadnan da işi
yoxdur, Köməkçi çoxdur, paylayarlar". Çox sonralar bir dəfə
hardansa söz düşdü, Şövqüylə bu barədə danışdılar. Şövqü belə
izah etdi ki, həmişə Bilqeyisin gətirib-apardığı stəkan-nəlbəkini
başqa adamın əlində görmək ağır olub yəqin Rumiyyə üçün;
qonşu, yad adam başqa məsələ... Amma yaxın qohum, Çərkəz
bacı, Bilqeyisin qab-qacağını işlədərkən nə isə doğrudan
471
adamın ürəyinə pis gəlir. Fuad anasına heç nə demədi, təbii.
Çərkəz özü hiss etmişdi. Kənar adam kimi bir qırağa çəkildi.
Üçünü verəndə gəldi, bir də yeddisində... Qırxına
xəstələnmişdi, gələ bilmədi. Bir də ilində gəldi. Və bir də ayrı
heç bir vaxt onların qapısını açmadı...