. Əvvəllər Fuad bunun
fərqinə varmırdı. Bilqeyis xanım sağ olanda da bir elə gediş-
gəlişləri yox idi. Çərkəz də, Qurban da Fuadgilə olsa-olsa
bayramdan bayrama gələrdilər. Rumiyyə isə ümumiyyətlə bu
neçə illik qohumluq ərzində Fuadın ata evində ya üç, ya dörd
dəfə olmuşdu. Şövqüylə Bilqeyis isə, gərək ki, bircə dəfə
olmuşdular. Fuadla Rumiyyənin toy günündə...
Bilqeyisin ili çıxandan sonra Pərvizin ad gününü elədilər.
Qurbanla Çərkəz gəlmədilər. Çərkəz gündüz gedib Pərvizi
məktəblərində təbrik eləmiş, hədiyyəsini vermişdi. Ceyhunun
yaşına da Qurban tək gəldi, Çərkəzsiz, yarımca saat oturub
getdi... Neçə il bu cür oldu: oğlanların yaşına ya heç biri
gəlmirdi, ya ancaq Qurban gəlirdi, tez də gedirdi... Çərkəz
Bilqeyisin ilindən sonra bir dəfə də olsun ayaq basmamışdı
oğlunun evinə... Bir gün təsadüfən söz açıldı. Fuad atasıgilə
gəlmişdi, Qurban evdə yox idi, söz-sözü çəkdi və oğlu
gileyləndi ki, ay ana, heç bizim qapımızı açmırsan. Elə belə,
sözgəlişi demişdi, doğrusu bunu çox da ürəyinə salıb fikir
eləməyə macalı yox idi. Çərkəz: "Eh, ay bala, təki sən xoşbəxt
olasan, rahatlığın olsun, — dedi. — İndi mən gəldim,
gəlmədim, bunun nə təfavütü var..." — Sözlü adama
oxşayırsan, ana, səndə söz var?
Çərkəz araya ayrı söhbət qatdı, Fuad əl çəkmədi: ay ana, axı
sizdən əziz mənim kimim var? — dedi və Çərkəz də kövrəldi.
— Vallah, boş şeydir, ara söhbətidir, amma qulağıma bir söz
çatıb. Rumiyyə neçə yerdə deyib ki, bu allahın heç insafı yox
imiş, mənim xanım-xatın anamı əlimdən aldı, Çərkəz arvad buz
baltası kimi sapbasağdır.
Çərkəz ağlamsındı, örpəyinin ucuyla gözlərini sildi: "Ay
bala, ölüm hamıyçün var dayna, bir gün əcəl bizim qapımızı da
472
döyəcək, indi mənim nə təqsirim var ki, onların qapısını bizdən
əvvəl tanıyıb"... Bir az da ağlayıb toxtadı, gedib əlüzünə su
vurdu, qayıtdı, gülümsünüb: — "Bağışla, sən allah — dedi —
dilim dinc durmadı, sənin də ürəyini incitdim. Heç atan da
bilmir bu söhbəti — Bir az susdu və əlavə elədi: —