Odur ki,
gəlmirəm bala. Deyirəm, qız məni görəcək, yaraları təzədən
qövr eləyəcək… nəyə lazımdır bu... Uşaqlarçün burnumun ucu
da göynəyir, ad günləridir — filan, gələrdim, niyə gəlməzdim,
lap qollarımı çırmalayıb yeyib-içməyinizi də düzəldərdim,
məclisinizi də yola verərdim, amma deyirəm şadlıqlarına niyə
zəqqum qatım axı"...
Fuad and-aman elədi ki, böhtandır, Rumiyyə heç vaxt bu cür
sözü dilinə gətirməz, mən mütləq öyrənib biləcəm ki, bu yalanı
kim uydurub.
Səhərisi gün ezamiyyətə getdi, ordan qayıdanda təcili
məruzəyə hazırlaşmalı oldu, başı qarışdı, macal eləyib nəinki
öyrənə, heç Rumiyyəylə danışa da bilmədi... Əlbəttə,
Rumiyyəylə danışmağa nə cür olsa vaxt tapardı, amma
qorxurdu ki, Rumiyyə həngamə qaldıra, əksinə Çərkəzi borclu
çıxarda, Fuadın özüylə də dava-dalaş, umu-küsü başlaya...
Bütün bunlara isə Fuadın nə həvəsi, nə hövsələsi, nə də macalı
vardı...
Qasım:
—Bax, odey o binanı da Şövqü Camaloviç tikib, həmi? —
deyə xəbər aldı. Fuad təsdiq elədi və Qasım: — Maşallah,
kəllədir ha! — dedi. — Hə, Fuad qədəş, yaman kəllədir?
Fuad yenə başıyla təsdiq elədi ki, hə, doğrudan da yaman
kəllədir...
Qasım:
—Şövqü Camaloviçin tayı-bərabəri yoxdur,—dedi. —
Böyüklə böyükdür, kiçiklə kiçik... Bax, mənim beş balam var,
allaha and olsun, özüm bəzən adlarını çaşbaş salıram, amma
Şövqü Camaloviç, Fuad qədəşin, Qəmbərin ölmüşünə,
hamısının bircə-bircə adını bilir, hər məni görəndə əvvəlcə
473
uşaqların anasını soruşur: — Qızxanım bacı neçədir, sonra da
birbir uşaqların hamısını — Məmmədəli, Zakir, Zəfər, Səidə,
İsmixan. — Məəttəl qalasıdır, vallah, bu yaşda belə hafizən
olsun. Tfu, tfu, göz dəyməsin! Allah onu bizim başımızdan
əskik eləməsin. Bax, idarədə də beləydi, o vaxt mən onunla
işləyən vaxtlar işçilərin hamısının bircə-bircə adını bilərdi,
hamısıynan hal—əhval tutardı.
Şəhərdən çıxıb Balaxanı şosesiylə gedirdilar.
—Fuad qədəş, danışırlar ki, Şövqü Camaloviçə Moskvada
böyük vəzifə təklif eləyiblər — cəmi arxitektorların