n böyüyü,
razı olmayıb, deyib mən bütün Bakını tikib qurtarmayınca,
burdan heç hara ayaq basan deyiləm. Deyirlər, guya Şövqü
Camaloviç əhd eləyib ki, Bakını gərək Parijə çatdıram, sonra
öləm... Yəni Parij, doğrudan belə gözəldir, hə, Fuad qədəş, sən
ki olmusan orda?
—Gözəldir...
—Yəni Bakıdan da gözəldir?
—Hər şəhərin öz gözəlliyi var, — deyə Fuad dolayı cavab
verdi.
—Orası elədir, əlbəttə... Amma malades Şövqü Camaloviç,
kişi adamdır... Moskvada o cür vəzifədən boyun qaçırdasan?!.
Yəni elə bizim Qəmbərin tayıdır da... Qəmbəri də Leninqrada
aparırdılar, universitetə. Getmədi ki... bu ölsün...
Fuad: "Şifahi xalq yaradıcılığı"— deyə düşündü. Bu folklor
nümunəsi yəqin ki, neçə il bundan qabaq olmuş bir epizodun
bəzədilmiş bəhrəsidir. Doğrudan da neçə il qabaq o vaxt hələ
Bilqeyis xanım sağ idi. — Şövqünün Moskvaya köçmək
məsələsi vardı, əlbəttə "cəmi arxitektorların böyüyü kimi yox,
memarlıq institutunda kafedra müdirliyinə dəvət olunmuşdu.
Bilqeyis xanım iki ayağını bir başmağa dirədi ki, mən Bakıdan
heç yerə köçən deyiləm, gözümün ağı-qarası bircə qızımızı
qoyub hara gedirik bu qoca yaşımızda. Şövqü də çox götür-qoy
elədi, əlbəttə, Bilqeyisi dilə gətirə bilərdi, amma hərtərəfli
fikirləşib anladı ki, itkisi qazancından çox olacaq. Moskvada
474
— adicə bir kafedra müdiri olacaq-nə burdakı imtiyazları
qalacaq, nə burdakı imkanları... İndi bir gör camaat bunu necə
bəzəyib: Parijə çatmaq-filan... Bakını tikib qurtarmayınca... Ay
səni!..
Bu cür ad çıxartmağın özü də elə fərasətdir... "Cığal Şövqü".
Fuad Salahlının sözü idi bu. Ancaq Fuad Salahlıdan bircə dəfə
eşitmişdi cəmi-cümlətanı. Oqtaydan daha tez-tez eşidərdi bu
ifadəni, əlbəttə o vaxtlar, Fuad hələ Rumiyyəylə evlənmədiyi
illər. İndi Oqtayın nə həddi vardı Fuadın yanında qayınatasına
cığal desin. O vaxtlar — Fuad Şövqügilə ayaq açandan sonra,
amma hələ Rumiyyəylə aralarında bir şey olmayan zamanlarda
— bir dəfə Şövqünün üstündə Oqtayla mübahisələri düşdü.
Oqqay Şövqünü