ı oxuyub qaytara-qaytara, tapşırıqları
yerinə yetirə-yetirə Fuad bu evə ayaq açdı və bir qədərdən
sonra ailələrinə məhrəm oldu. Bu vizitlər zamanı Şövqüylə
hökmən bir-iki partiya şahmat oynayırdılar. Oyuna
başlamazdan Şövqünün öz təklifiylə razılaşardılar ki, "bax,
qaytarmaq yoxdur, fiqura toxundunmu, gərək onu oynayasan",
Fuad bu qaydaya tam riayət edirdi, getdiyi oyunun səhv
olduğunu dərhal başa düşsə də qaytarmırdı, amma Şövqü,
Şövqü belə bir səhv oyun oynayıb uğursuz nəticəsini görən
kimi "yox, bu olmadı, mən huşsuzluq elədim, sən də fürsətdən
istifadə etdin" deyə oyunu qaytarır, başqa fiqurla hərəkət
edirdi. Və buna görə, Fuad Şövqüdən qat-qat yaxşı oynasa da,
həmişə uduzmalı olurdu. Onun heç bir vaxt udmaq imkanı yox
idi, çünki rəqibini nə qədər çətin vəziyyətə salır salsın, Şövqü,
"yox, bu olmadı", — deyib bir neçə oyunu geri qaytarır,
özüyçün əlverişli vəziyyət yaradırdı. Fuad içində qovrulurdu,
amma heç cür üzə vurmurdu, Şövqünün bütün cığallıqlarını
təbəssümlə udurdu. Ən çox onu yaxıb-yandıran o idi ki, Şövqü
bu yolla qələbə qazanan kimi: "Hə, gördün dostum, — deyə
qürrələnirdi. — TGet dolan hələ, xamisən, hənuzU, bəs sən nə
bilirdin? Elə bilirdin qoca Şövqü bir stəkan sudur ki, götürüb
içəsən. Məni udmaq tül işdir"...
Şövqünü udmaq, doğrudan da çətin idi, daha doğrusu qeyri-
476
mümkün idi, çünki elə bil onunçün heç bir qanun-qayda
yazılmamışdı. Nə isə... Çığal Şövqü. Qəribə ayamadır, kimin
ağlına gəlib bu görəsən?
Rumiyyəyə də keçmişdi bu cığallıq. Əlbəttə, Rumiyyə nə
şahmat, nə də başqa bir oyun oynardı, amma Fuad bu sayaq
cığallıq prinsiplərini adicə həyat, məişət məsələlərində də çox
müşahidə etmişdi. Rumiyyəyçün də əsas şey — məqsədinə nail
olmaq, istədiyinə çatmaq idi. Hansı yolla, nə üsulla — bütün
bunların o qədər də əhəmiyyəti yox idi.
Rumiyyəylə yaxınlıqları elə şahmatdan başladı.
"Salam" və "xudahafizdən" başqa Fuadın Rumiyyədən
eşitdiyi ilk söz, daha doğrusu ilk cümlə. "Mənə də öyrədin
şahmat oynamağı" —