cümləsi oldu.
Fuad həmişəki kimi Şövqüylə oynayırdı, Şövqünün
vəziyyəti bir az qəliz idi və o, dərin fikirlərə dalmışdı. Bilqeyis
xanım evdə yox idi və çayı onlara Rumiyyə gətirirdi. Yapon
qravürləriylə süslənmiş qara podnosda iki stəkan çay, limon,
mürəbbə, qənd gətirdi qoydu, amma nədənsə həmişə olduğu
kimi otaqdan çıxmadı, onların yanında kürsüyə çökdü və
şahmat taxtasına baxmağa başladı. Fuad göz qoydu ki,
Rumiyyə heç bir şey anlamadığı şahmat oyununa diqqət
kəsilərək, arabir oğrun-oğrun ona, Fuada da baxır... Birdən birə
Fuada müraciət edib, şahmat öyrətməsini istədi və əlavə etdi:
Papa elə hey söz verir, amma öyrətmir...
Əlbəttə, Fuad ona şahmat-filan öyrətmədi, nə onda, nə
sonralar, yəqin elə Rumiyyə özü də bunu sözgəlişi demişdi; sən
deyən xüsusi bir arzusu yox idi. Amma bu təklifdən sonra onlar
arabir danışmağa başladılar. O vaxt Rumiyyə bir oğlanla
gəzirdi. Çox illər sonra, artıq Fuadla neçə ildi ər-arvaddılar, bir
gecə, nə isə səmimi etiraflar ovqatında Rumiyyə boynuna aldı
ki, həmin o oğlanı doğrudan da sevirdi, amma heç bir vaxt ona
getmək fikrində olmayıb. "Ər olmazdı ondan, — dedi —
evdarlıq damarı yoxdu onda".
Amma o vaxt bir ilə yaxın gəzmişdi həmin oğlanla.
477
Gəzdiyini heç atası da bilmirdi deyəsən. Fuad onları bir neçə
dəfə küçədə, kinoda görmüşdü. Bu da yadındadır ki, qol-qola
gəzmirdilər, həmişə bir-birindən bir az aralı yeriyirdilər. Oğlan
Rumiyyədən hündür idi... Çatmaqaş, alagözlü sifayi bir gəncdi.
Adı Çingiz idi, amma nədənsə hamı, o cümlədən Rumiyyə özü
də ona Ovçu deyirdilər. Bəlkə doğrudan da ova-zada gedərmiş,
ya bəlkə bu ləqəbin başqa tarixçəsi varmış, Fuad bilmirdi,
maraqlanmamışdı, sonralar da soruşub eləmədi. Ümumiyyətlə,
bir o gecədən savayı heç bir vaxt Rumiyyəylə onun haqqında
danışmamışdılar — guya heç belə adam yerli-dibli olmayıb.
Amma bir səhnə indiyəcən Fuadın yaddaşında yaşayır və
qəribədir, indiyəcən onu ağrıdır: bir dəfə Fuad Şövqügildə çox
oturdu, Şövqüylə işləyirdilər və Fuad