d onlardan gecə birin
yarısında çıxdı. Rumiyyə evdə yox idi. Onda hələ köhnə
mənzillərində — "torta" bənzər binada yaşayırdılar. Fuad çöl
qapısından küçəyə çıxdı və evləri səmtə getməyə başladı. Tini
burulanda bomboş küçədə addım səsləri eşitdi və gələnləri
gördü: Ovçuyla Rumiyyə idi. Fuadın yaddaşında qalan o idi ki,
həmin axşam — gecəyarısı — hər ikisi çox, qeyri-adi dərəcədə
gözəl görünürdülər və Fuadı ağrıdan da o idi ki, bir-birlərinə
həddən ziyada yaraşırdılar. Rumiyyə dümağ paltarda idi,
yubkasının ətəkləri — o dövrün modasına uyğun olaraq çətir
kimi gen idi, enli qırmızı kəmər taxmışdı və eyni cür qırmızı
dəridən olan uzun qayışlı çantasını çiynindən keçirmişdi. Uzun
qara saçları çiyinlərinə tökülmüşdü. Fuad o an özünü Ovçunun
şəxsində görmək istədi, yəni özü, Fuad olsun, Fuadlığında
qalsın, amma Ovçunun uca boy-buxununda, onun qiyafəsində,
saçları da bax beləcə gur, gözləri də belə gömgöy, qaşları da
belə çatma, kirpiklərn belə uzun, yanında da Rumiyyə olsun və
Rumiyyə də məhz onu — Fuadın "mən"iylə Ovçunun
simasının qəribə, mümkünsüz vəhdəti olan bir varlığı —
sevsin. Bu ani bir hiss idi, Rumiyyə Fuadı görüb gülümsündü,
Fuad da gülümsündü, salamlaşdılar, amma nə Fuad, nə də onlar
ayaq saxladı, ötüşüb keçdilər və qəfilcən Fuad bir duyğudan,
478
ürəyinə dammış və sanki qəti qərar şəklini almış bir daxili
hökmdən diksindi. Elə bil kimsə, qaibdən gələn bir səs onun
qulağına pıçıldadı ki, bütün bunlara baxmayaraq, yəni
Ovçunun Rumiyyəylə bir-birinə bu qədər yaraşmalarına
baxmayaraq, onların indiki məsud bilməzliklərinə, bir sözlə,
heç nəyə, heç nəyə baxmayaraq, Rumiyyə məhz sənin, Fuadın
arvadı olacaq və sən, Fuad heç də Ovçunun zahiri cildinə
girmədən, öz boyunda-biçimində, bu qızı Ovçunun əlindən
alacaqsan. Haçan? Necə? Nə yolla? Hansı anlaşılmaz məntiqə
görə? Bilmirdi. Amma hökmən Rumiyyəni alacağına əmin
oldu. Elə qəti bildi ki, bunu, sanki bu artıq həyata keçmiş bir iş
idi və hətta, qəribədir, bir an Ovçuya yazığı da