gəldi.
Vaxt sübut etdi ki, bu inamı — həqiqət imiş. Bəzən Fuad
fikirləşirdi ki, vaxt çox əcaib bir məfhumdur. Biz nahaq elə
düşünürük ki, vaxt axır, durmadan hey axır; Keçmiş keçib,
gələcək gələcək. Yox, vaxt donub qalmış, hərəkətsiz, sabit bir
məfhumdur. Vaxt dəyişmir, bu bizik dəyişən, biz insanlarıq,
özümüzük keçmişdən İndiyə, İndidən gələcəyə adlayan.
Keçmiş isə həmişə var və öz yerində durub qalıb. Həmçinin
gələcək — o da var, o da bütün hadisələriylə, vaqiələriylə,
dolaylarıyla hazır, bitkin bir şəkildə mövcuddur və bizi
gözləyir, bizim gəlib ona yetməyimizi gözləyir. Deməli, o vaxt,
Fuad Ovçuyla Rumiyyəni küçədə görəndə bu ikisinin gələcək
ayrılığı, Fuadla Rumiyyənin nigahları, Bilqeyisin ölümü,
Pərvizin, Ceyhunun doğulması — hər şey, hər şey artıq
mövcud idi, haradasa dayanıb onları gözləyirdi, gözləyirdi ki,
müəyyən aylar, illər məsafəsi keçiləndən sonra bütün bu
hadisələr indiləşsinlər...
...Və bu gözlənilməz gələcək o gecəyarı bir an içində vəyh
kimi qəfildən Fuada açılmışdı — ayrı heç kəsin xəbəri yoxdu
bu gələcəkdən — nə Bilqeyis xanımın, nə Ovçunun, nə
Rumiyyənin... heç kəsin... Bircə Fuaddan başqa. Bəlkə bir də
Şövqüdən başqa...
479
Səkkizinci fəsil
Rumiyyənin ad gününü bilirdi. Şövqünün divardan asdığı iri
təqvimdə üç gün qırmızı flamasterlə dairələnmişdi — özünün,
Bilqeyisin və Rumiyyənin ad günləri. Rumiyyənin institutdakı
dərs cədvəlini də bilirdi. Həmin gün saat 11-də gedəcəkdi
dərsə. Fuad bazara gedib çox iri bir dəstə bağlatdırdı — qırmızı
qladioluslar. İndi də bunu yadına salanda qulağının dibinəcən
qızarır — pulu Asyadan almışdı; əlbəttə, başqa bir bəhanəylə.
Onun yarısında Şövqügilin evlərinin yanındakı avtomatdan
zəng elədi, telefona Rumiyyə özü çıxdı.
—Rumiyyə xanım, sizi ürəkdən təbrik edirəm!
—Sağ olun, kimdir ki?
—Fuaddır.
—Aa, Fuad...
Fuad:
—Çox xahiş edirəm iki dəqiqədən sonra qapını açıb liftin
qabağına gələsiz.
—Liftin qabağına? — Rumiyyə təəccübləndi. — Niyə?
—Çox rica edirəm, — deyə