Ürəyində Allaha yalvarırdı ki, ona müraciət
etməsinlər, o da cavab verməli olmasın, birdən dili dolaşar,
səhv danışar, biabırçılıq... Amma ona müraciət edən, ona
məhəl qoyan yox idi. Bir dəfə Fuad cəsarətini toplayıb özü
söhbətə qarışmaq istədi, amma sözünü elə yavaş səslə dedi ki,
heç kəs eşitmədi, bircə Ovçu: — Nə? — deyə soruşdu, amma
Fuadın təkrarını gözləmədən durub rəqs eləməyə başladı.
Bundan belə Fuad söhbətə girişmək təşəbbüsündə bulunmadı.
Tərs kimi rəqs etməyi də bacarmırdı, hamı durub rəqs edəndə
masanın başında tək-tənha qalıb daha da sıxılırdı, bircə siqaret
idi dadına çatan — siqareti siqaretə calayırdı. (0 axşamdan
sonra institutlarında rəqs dərnəyinə yazıldı, səliqəylə düz üç ay
məşğələlərə getdi, babat oynamaq öyrəndi). Fuada elə gəlirdi
ki, rəqs etməməsi, danışmaması, sıxılması hamının diqqətini
481
çəkir, onun burada yersizliyini hamının nəzərinə çatdırır. Hətta
bütün başqa oğlanların geyimindən o qədər də fərqlənməyən
kostyumu, köynəyi, ala-bəzək qalstuku da onun özünə indi son
dərəçə yöndəmsiz, zövqsüz görünürdü. Fuada elə gəlirdi ki heç
kəs ona fikir verməsə də, hamı arabir oğrun-oğrun nəzər salıb
xısın-xısın gülür, işarələrlə, göz-qaş eyhamlarıyla onu lağa
qoyur. Belə deyildi, şübhəsiz, — onun burda olmasının fərqinə
varan, ona diqqət yetirən yox idi; sadəcə, heç kəsin vecinə
deyildi o, çünki burada hamı birbirini çoxdan tanıyırdı və hamı
bir-biriylə məşğul idi...
Rəqslərə ara verib masaya yanaşdılar, hamının sağlığına birbir
tost dedilər. İlahi, Fuad necə istəyirdi ki, onu da yada
salsınlar, onun da sağlığına tost desinlər və heç olmasa onun
haqqında xoş sözlər danışılan müddətdə hamının diqqəti ona
cəlb olsun... Sonralar çox-çox məclislərdə Fuadın şərəfinə çox-
çox təmtəraqlı badələr qaldırıldı, ancaq bütün bu nitqlərin cana
yayılan şirinliyi o gecəki intizarın — öz sağlığına tost eşitmək
intizarının — hafizədə həmişəlik qalmış təlx təmini dəyişdirə
bilmədi. Yəqin ki, Şövqü burda olsaydı, mütləq Fuadı