ı yada
salardı, sağlığına bir-iki kəlmə xoş söz deyərdi, amma Şövqü
də, Bilqeyis xanım da o biri otaqlarda idilər, bura gəlmirdilər,
burda ancaq cavanlar idi, onların da ki, nə Fuad borclarına idi,
nə də onun qəlb iztirabları...
Rumiyyə hamıyla rəqs edirdi, amma ən çox Ovçuyla
oynayırdı... Ovçu məzəli əhalatlar danışır, hamını güldürürdü,
diqqət mərkəzində idi bütün axşam... Fuad durub gedə bilərdi,
üzr istəyib, "bağışlayın, getməliyəm, səhər tezdən duracam"—
deyə bilərdi və heç kəs də rəncidə olmazdı, heç duymazlardı da
onun getdiyini. Amma Fuad getmirdi, əzilsə də, sıxılsa da,
mıxlanıb qalmışdı yerində, tərpənmirdi və ta axıracan, səhər
üzü qonaqlar dağılışmağa başladığı vaxta qədər, dözdü bu
işgəncəyə... Və bu gecə ikinci dəfə qəti inandı ki, Rumiyyə
mütləq onun olacaq...
Bir neçə gün sonra Fuad yenə də Şövqügildəydi. Rumiyyə
482
də evdəydi. Arada Şövqü otaqdan çıxanda Fuad qəfilcən
soruşdu:
—O gün sizin ad gününüzdə bir qız vardı, çəhrayı paltarlı,
pianinoda çalırdı...
—Elya?..
—Hə, deyəsən adı Elya idi.
—Necə bəyəm?
—Heç, — dedi, amma elə dedi ki, Rumiyyənin şəkki-
şübhəsi qalmasın: burda nəsə bir iş var...
Bir qədər sükutdan sonra Rumiyyə özü bu söhbətə qayıtdı:
—Qardaşı bizimlə yoldaşdır, Ovçunun dostudur. Bacısı heç
bilmirəm nə münasibətlə gəlmişdi, mən onu çağırmamışdım.
Fuad hiss elədi ki, Rumiyyə nə isə ağız büzür Elyaya.
Deməli, hədəfi düz seçmişdi. Elya o məclisdə hamıdan gözəl,
hamıdan cazibəli idi. Rumiyyənin özündən də... — Deməli,
tilovu düz atmışdı.... .
Rumiyyə nə isə daxili tərəddüd keçirirdi, desin, deməsin,
axır ki, dözə bilməyib, rişxəndlə:
—Nədi, tanış olmaq istəyirsiz Elyayla? — dedi.
—Yox, tanış olduq, — tanış olmamışdılar, amma kimdir bunu
bilən — hətta telefonunu da verdi mənə — bu da yalan idi, amma
kim idi yalanını çıxardan-bilmirəm heç harda itirdim...
Rumiyyə açıq-aydın tutuldu, amma dərhal da özünü ələ alıb
daha artıq bir istehzayla:
—İstəsəz verə bilərəm telefonunu, — dedi.
—Əgər sizə