zəhmət olmasa, çox xahiş edirəm...
Əlbəttə, nə Rumiyyə Elyanın telefonunu verdi, nə Fuad
təkrar bu söhbətə qayıtdı, amma hər halda məqsədinə nail
olmuşdu: Rumiyyə olan yerdə başqa bir qıza maraq göstərən
adam özü də maraq doğurmalıydı.
Bu da Asyanın dərslərindən idi: "Bir qadında maraq
oyatmaq istəyirsənsə, ona göstərdiyin yüngülcə marağın
müqabilində, rəfiqəsinə onqat artıq maraq göstər.
Səni, ona etinasızlıq göstərən adamı guya ki, aludə olduğun
483
rəfiqəsinin əlindən almaq heç bilirsən qadına nə böyük zövq
verir?! Qadın qəlbinin cığırı rəfiqəsinin qəbrinin üstündən salınıb".
— Asya belə deyirdi, əlbəttə hansı kitabdasa oxumuşdu bu sözləri,
ya kimdənsə eşitmişdi. Amma oxuduğu, eşitdiyi fikir görünür öz
qəlb təcrübəsiylə də uyğun gəlirdi. Odur ki, bunu öz tövsiyəsi kimi
qələmə verirdi.
Asyayla instituta girəndən az sonra tanış oldu. İnstitutda
laborant-maşinistka işləyirdi Asya, özü də Fuaddan on yaş
böyük idi. Ərə getmiş, boşanmışdı. Uşağı da vardı, amma
uşağını Asyanın anası saxlayırdı. Asya tək yaşayırdı. Bayılda,
köhnə ikimərtəbəli evin birinci mərtəbəsində balaca bir otağı
vardı, qapısı həyətə açılırdı, həyətdə söyüd ağacının kölgəsində
kiçik taxta stol və iki-üç kətil də qoyulmuşdu. Evi Bayıl
təpələrinin hündür yerində idi; həyətin dəmir çəpərləri və
söyüd yarpaqlarının arasından geniş bir mənzərə açılırdı —
şəhərin böyük bir qismi və dəniz ayağının altında idi. İyirmi
səkkiz yaşlı Asya ağ çağ, dolu, tarım bədənli, kürən "alışdımyandım"
saçlı bir qadın idi və həmişə əndamını kip tutan dar
paltarlar geyindiyindən, bədənin mütənasib tarımlığı daha da
aydın gözə çarpırdı... Makina stolunun arxasında ayağa
duranda, əyilib kağızları yığışdıranda paltarının açıq
yaxalığından görünən dik, hamar, iri və yumru döşləri çox
tələbənin yuxusuna haram qatmışdı. Amma öz aralarında ən
açıq-saçıq söhbətlər edən, birinin də üstünə beşini qoyub
danışan sütül cavanların heç biri Asyaya yaxın düşməsiylə
qürrələnə bilməzdi.
Niyə məhz Fuada