a qismət oldu Asyanın bu çağı? Nəylə cəlb
etdi onu Fuad? Kim bilir? Kim baş açar qadın qəlbinin qəribə
lağımlarından, izahsız məntiqindən, sirli, sehrli
şıltaqlıqlarından? Bütün tələbələr kimi, Fuad da kurs işlərini
ona yazdırırdı, pulu qurtaranda borc istəyirdi, səkkiz martda
pul yığıb hədiyyə alırdı Asyaya, bekar vaxtlarında onun-bunun
babalını yuyub mırt vururdular... Niyə məhz Fuada saldı
mehrini? Bəlkə səbəb heç də Fuadın şəxsiyyəti deyildi:
484
sadəcəsi Asyanın ömrünün müəyyən keçid məqamı idi.
Ərindən ayrılmışdI. Alışmadığı təklik onu boğur, çabaladır,
həyasız, kobud təkliflər zəhləsini tökürdü... Fuad isə elə gənc,
elə məsum uşaq idi, ağzından süd iyi gəlirdi...
Yaxın olduğu qadınlardan heç biri Fuada Asya qədər
təcrübə bəxş etməmişdi. İnsani təcrübə, cinsi təcrübə, həyati
təcrübə... Onlar münasibətlərini hamıdan gizlədirdilər, amma
cüzi psixoloji müşahidə qabiliyyətinə malik olan adam hər şeyi
— Asyanın gözlərindən oxuya bilərdi. Fuadı görər-görməz
Asyanın elə bil gözləri işıqlanırdı və Fuad bütün həyatı boyu
bu işığı, özünün yandırdığı və bir gün öz əliylə keçirdiyi bu
çırağı başqa heç bir qadının gözlərində görmədi...
...İki dəfə, şəhərin müxtəlif yerlərində Fuad Ovçunu
möhkəm dəm halda görmüşdü. Bir dəfə hətta elə sərxoş idi ki,
dili söz tutmurdu, ayağı yer. Fuad qoluna girib taksiyə
əyləşdirdi, pasportuna baxıb ünvanı dedi, hətta taksinin pulunu
da verdi... Fuada rast gəlməsəydi küçənin bir küncündə yıxılıb
qala bilərdi ya milisə düşərdi... Ovçu heç tanımamışdı da
Fuadı, nə sərxoş çağında, nə də ayılandan sonra.
"Ola bilməz ki, o cür qız belə bir əyyaşa ərə getsin" — Fuad
belə düşünmüşdü və qərara gəlmişdi ki, nə yolla olur-olsun bu
təhlükəni Bilqeyis xanıma və Şövqüyə çatdırmaq lazımdır...
Amma buna ehtiyac qalmadı... Bir gün Fuad qəribə bir
xəbər eşitdi. Ovçu yanıb ölüb... Əvvəl inanmadı eşitdiyinə.
Şövqügilə gəldi. Rumiyyə için-için ağlayırdı. Fuadı görüb öz
otağına keçdi. Şövqü evdə yox idi. Bilqeyis xanım: