"Bədbəxt
qız lap əldən düşüb — dedi, Fuadı mətbəxə çəkib xısın-xısın
əhvalatı danışdı. Bilirsən də, Rumiyyə bir oğlanla gəzirdi,
gəzirdi deyəndə yəni, belə əməlli-başlı gəzib eləmirdilər, elə-
belə yoldaş idilər, tay-tuş idilər, hərdən görürsən kinoya-zada
gedərdilər, ikisi, üçü" — Fuad öz-özünə qeyd elədi ki, indi,
Ovçu yer üzündə olmayandan sonra nəyə lazımdır ki,
Rumiyyənin üstündə müəyyən bir kölgəsi qalsın, Bilqeyis
xanımın da cəhd elədiyi elə bu idi: "Elə-belə, dost idilər, yoldaş
485
idilər, ikisi, üçü bir yerdə kinoya gedərdilər...".
"Nə isə, sözüm onda deyil, dünən, deyir, həmin bu bədbəxt,
küçəynən gedirmiş, bir də görüb ki, səkinin yanında bir
avtobus dayanıb özü də avtobus od tutub yanır, içində də
uşaqlar. Qapısı pərçim olub açılmır, uşaqların da qışqırığı ərşə
qalxır. Yerdən daş götürüb sındırıb avtobusun pəncərəsini,
vurub özünü oda, salıb içəri, uşağın ikisini-üçünü qurtarıb,
amma day özü də alışıb başdan-ayağacan yanıb, anası ölmüş,
pojarnı gəlib, deyir, odu söndürəndə iş-işdən keçib. Aparıblar
xəstəxanaya, elə yoldaca canını təhvil verib qaragün... Bizdə
görməmiş olmazsan, adına da bilmirəm niyə Ovçu deyərdilər
e! Əsil adı Çingiz idi".
Fuad indiyə qədər bunu anlaya bilmir: əlbəttə, şücaətdir,
igidlikdir, hər oğulun işi deyil — özünü oda vurub uşaqları
ölümdən qurtarasan... Amma axı Ovçu "vidindən-fasonundan"
heç də belə fədakar adama oxşamırdı. Onunku kef-damağ idi;
yeyib-içmək, geyinib-kecinmək, rəqs vurub göyçək qızlara
yağlı-yağlı komplimentlər demək... heç inanmaq olardı ki, belə
ərköyün — tanımadığı, yad uşaqların yolunda özünü bada
versin... yəqin dəm olub, kefli-kefli gözü qızıb, cumub odun
içinə...
Fuad bu günə qədər həmin fikirdə idi.
***
Nə dəliliklər etmirdi Rumiyyənin yolunda, ilahi? Allahın ver
günü dalısınca instituta gedirdi, bəzən gecə səhərəcən
pəncərələrinin altında dolanırdı. Şövqünün bütün bunları bilibagah
olmasından çəkinmirdi, əksinə, hətta, istəyirdi ki, Şövqü
onun bu çılğın eşqindən