n xəbərdar olsun.
Fuadın bu nigaha, bu nigahın baş tutacağına, əlində heç bir
əsası olmasa da, heç bir şəkk-şübhəsi də yox idi. Şövqünün
yaxşı munasibətini bilirdi. Amma Şövqü etiraz da eləsəydi,
"vaveyla" deyib göyün yeddi qatına da çıxsaydı, Fuad
Rumiyyədən əl çəkən deyildi. Ovçunun ölümündən sonra
486
dünyada elə bir qüvvə yox idi ki, Rumiyyəni onun əlindən ala
bilsin.
Qüvvə yox idi, amma müəyyən bir maneə vardı və bu
maneənin adı Asya idi... Doğrudur, Fuad onu çox da elə ciddi
maneə saymırdı. Onların əlaqələri dörd il idi ki, davam edirdi
və məntiqi sonuna çatmaq üzrə idi. Əfsus ki, Asya bunu hələ
dərk etmirdi. Ona həyat təcrübəsindən dərs deyən bu qadın ən
adi bir həqiqəti anlamamışdı ki, Fuad heç vaxt onunla
evlənməz, "institutu qurtarmağı gözləmək" və s. bu qəbildən
sözlər ancaq bəhanədir. Fuad bəzən elə düşünürdü ki, bu
bəhanələrin məhz bəhanə olduğunu Asya özü də dərk edir və
onunla, Fuadla bunu dərk edə-edə yaşayır. Yox, əgər dərk
etmirdisə, müəyyən xülyalara qapılırdısa, Fuadın bir təqsirimi
vardı bunda? Yəni doğrudanmı Asya ciddi inana bilərdi ki,
iyirmi iki yaşlı Fuad özündən on yaş böyük qadınla, ərdə olub
boşanmış bir qadınla, altı yaşlı qızı olan bir qadınla, Fuadla
dörd il yaşayan bir qadınla, dörd il yaşayandan sonra rəsmən
evlənəcək? Asya idarədən qayıdandan sonra evində də, elə
idarənin özündə də boş vaxt tapan kimi makinada kiminçünsə
yazılar yazırdı, bununçün muzd alırdı, azdan-çoxdan pulu vardı
və bu pulları da qoca anasına, körpə qızına və Fuada
xərcləyirdi. Özü əyin-başına fikir verməzdi, amma Fuadın hər
imtahanından, hər zaçotundan sonra ona köynəkdən,
qalstukdan, çəkmədən alardı. Bir dəfə hələ çox bahalı zamş
əlcəklər də almışdı, indiyəcən durur bu əlcəklər, qızıl saat da
almaq istəyirdi. Fuad hər dəfə belə hədiyyələrdən sonra Asyanı
danlayırdı, "neylirsən axı, nəyimə lazımdır mənim, özünün o
qədər xərcin var ki" — deyərdi, həm də məni pis vəziyyətdə
qoyursan, axı bilirsən ki, mənim sənə hədiyyə